Komisja Europejska > EJN > Wykonywanie orzeczeń > Dania

Ostatnia aktualizacja: 27-03-2009
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Wykonywanie orzeczeń - Dania

 

SPIS TRESCI

1. Co oznacza wykonanie orzeczenia w sprawach cywilnych i handlowych? 1.
2. Na jakich warunkach odbywa się wykonanie orzeczenia? 2.
2.1. Procedura 2.1.
2.2. Istotne warunki 2.2.
3. Środki przymusowe 3.
3.1. Jakiego rodzaju majątek podlega egzekucji? 3.1.
3.2. Jakie są skutki środków przymusowych? 3.2.
3.3. Jaki jest okres ważności takich środków? 3.3.
4. Czy można odwołać się od wykonania orzeczenia? 4.

 

1. Co oznacza wykonanie orzeczenia w sprawach cywilnych i handlowych?

Wykonanie orzeczenia (tvangsfuldbyrdelse) pozwala wierzycielowi na podjęcie środków przymusowych w celu uzyskania od dłużnika zapłaty za roszczenia, których istnienie w inny sposób ustalił sąd. Wykonaniem orzeczeń zajmuje się sąd egzekucyjny (fogedretten), (wydział sądu rejonowego (byretten)) na zasadach określonych w ustawie o wymiarze sprawiedliwości. Większość spraw o wykonanie orzeczenia dotyczy nakazów zapłaty. Egzekucji podlegać mogą jednak także inne rodzaje nakazów, np. nakaz opuszczenia przedmiotu najmu po wygaśnięciu umowy najmu.

Nakazy dotyczące środków pieniężnych zazwyczaj wykonywane są przez sąd egzekucyjny poprzez zajęcie majątku dłużnika. W ramach zajęcia majątku wierzycielowi przysługuje prawo zastawu na takim majątku, dzięki czemu może on wystawić go na sprzedaż przymusową, a środki z takiej licytacji wykorzystać w celu całkowitego lub częściowego zaspokojenia własnych roszczeń. W przypadku nakazu opuszczenia budynku wykonanie obejmuje eksmisję przeprowadzaną przez sąd egzekucyjny z ewentualną pomocą policji.

Przedmiotem wykonania mogą być również orzeczenia w sprawie opieki, miejsca pobytu dziecka i prawa do kontaktów z dzieckiem. W takim przypadku egzekucja może nastąpić poprzez wymierzenie kary pieniężnej za zwłokę i użycie środków przymusu bezpośredniego przez funkcjonariuszy policji.

2. Na jakich warunkach odbywa się wykonanie orzeczenia?

2.1. Procedura

Wykonanie orzeczenia wymaga tytułu wykonawczego lub innej podstawy egzekucji.

Do góryDo góry

Tytułem wykonawczym mogą być następujące instrumenty:

  1. orzeczenia i decyzje sądów lub innych organów wydających decyzje podlegające wykonaniu, nakazy zapłaty zatwierdzone przez sąd egzekucyjny oraz decyzje dotyczące kosztów czynnosci prawnych podjętych przez takie organy,
  2. ugody zawierane przed organami, o których mowa w pkt 1), oraz ugody zawierane w drodze negocjacji warunków w sprawach małżeńskich,
  3. niektóre orzeczenia i porozumienia w sprawie opieki rodzicielskiej, miejsca pobytu dziecka i prawa do kontaktów z dzieckiem,
  4. pozasądowe ugody w formie pisemnej dotyczące wymagalnych należnosci, którym nadano klauzulę wykonalnosci,
  5. certyfikaty dłużne, którym nadano klauzulę wykonalnosci,
  6. umowy ustanawiające dług hipoteczny oraz
  7. weksle i czeki.

Egzekucja przeprowadzana jest przez sąd egzekucyjny. Oznacza to, że powód posiadający zasadne roszczenie może wystąpić do sądu egzekucyjnego z wnioskiem o wszczęcie egzekucji. Wniosek składany jest zwykle w sądzie własciwym w miejscu zamieszkania dłużnika.

Następnie sąd dokonuje wstępnego rozpoznania sprawy. W przypadku uznania roszczenia za zasadne, zainteresowane strony wzywane są na posiedzenie, które zazwyczaj odbywa się w siedzibie sądu egzekucyjnego. Może ono jednak odbyć się także w innym miejscu, np. w miejscu zamieszkania lub siedzibie dłużnika.

Powód z zasady ma obowiązek uczestnictwa w posiedzeniu, a w przypadku jego niestawienia się pozew zostaje odrzucony. Dłużnik może zostać zobowiązany do uczestnictwa w posiedzeniu; w przypadku niestawienia się pomimo doręczenia wezwania dłużnik może zostać doprowadzony do sądu przez policję.

Do góryDo góry

W trakcie posiedzenia dłużnik zostaje wezwany do zapłaty oraz zobowiązany do przedstawienia sądowi egzekucyjnemu wszelkich niezbędnych danych finansowych na temat własnej sytuacji oraz własnego gospodarstwa domowego. Niedostarczenie odpowiednich informacji podlega karze. Celem przesłuchania dłużnika jest ustalenie, czy posiada on majątek, który może zostać zajęty (zob. szczegółowe omówienie w pkt. 3.1 poniżej).

W momencie składania wniosku z zasady uiszcza się opłatę z tytułu zajęcia sądowego. Podstawowa opłata wynosi 300 DKK, a w przypadku roszczeń, których wartosć przekracza 3000 DKK, wymagane jest uiszczenie dodatkowo 0,5% pozostałej kwoty. W przypadku, gdy postępowanie prowadzone jest poza siedzibą sądu lub gdy zachodzi koniecznosć doprowadzenia dłużnika do sądu przez policję, uiszczana jest dodatkowa opłata w wysokosci 400 DKK.

2.2. Istotne warunki

W przypadku niektórych spraw sąd egzekucyjny może zdecydować o nieprzyjęciu złożonego przez powoda wniosku o wszczęcie egzekucji. W przypadku wniesienia przez dłużnika zarzutów wobec zasadności egzekucji, kiedy w świetle przedstawionych dowodów sąd uznaje, że brak jest przesłanek do dalszego postępowania, sąd musi odmówić dalszego prowadzenia takiego postępowania.

Sąd egzekucyjny nie może orzekać w sprawie wszystkich zarzutów wobec zasadności egzekucji. Nie może np. orzekać w sprawie zarzutów dotyczących prawidłowości orzeczeń i innych decyzji; może również odmówić rozpatrzenia zarzutów, które ze względu na zakres przedmiotowy lub charakter, a także z innych szczególnych przyczyn, powinny być wnoszone w trybie postępowania zwykłego.

Do góryDo góry

W ramach egzekucji dłużnikowi przysługuje określona możliwość wniesienia roszczenia wzajemnego. Roszczenie wzajemne może zostać potrącone – jeżeli spełnione są wymagane warunki ogólne – w ramach postępowania egzekucyjnego, o ile roszczenie takie jest wykonalne lub zostaje uznane przez stronę wnoszącą o zajęcie majątku bądź z innych przyczyn zostaje uznane za zasadne.

3. Środki przymusowe

3.1. Jakiego rodzaju majątek podlega egzekucji?

Zajęciu podlega zasadniczo wszelkie mienie dłużnika posiadające wartosć ekonomiczną. Zajęty może zostać majątek nieruchomy lub ruchomy. Do majątku ruchomego zalicza się nie tylko materialne składniki majątku (takie jak pojazdy, jednostki pływające lub statki powietrzne), ale także np. roszczenia prawne.

Zajęciu w celu pokrycia roszczeń prywatnych nie podlega jednak wiele składników majątku, do których należą m.in.:

  • roszczenia z tytułu niewypłaconych jeszcze wynagrodzeń,
  • roszczenia dotyczące swiadczeń emerytalnych i innych form pomocy państwa, które nie zostały jeszcze wypłacone,
  • składniki majątku podlegające przepisom kodeksu egzekucji należnosci, tj. takie, które są niezbędne do zapewnienia minimum socjalnego dłużnikowi i osobom pozostającym z nim w jednym gospodarstwie domowym,
  • majątek spadkowy, którego dziedziczenie ograniczono do okreslonej linii spadkobierców, a także majątek spadkowy jeszcze nieodziedziczony,
  • odszkodowania z tytułu szkód na osobie i składniki majątku nabyte w celu pokrycia takich szkód, w przypadku gdy wypłacana kwota lub składniki majątku są odrębne od pozostałego majątku dłużnika.
3.2. Jakie są skutki środków przymusowych?

Po zajęciu składników majątku dłużnika traci on prawa do swobodnego dysponowania zajętym mieniem. Dłużnik nie może dokonać jego zbycia w sposób niekorzystny dla wierzyciela, który posiada prawa do zajętego majątku; nie może np. sprzedać lub przenieść praw do takiego mienia na rzecz osoby trzeciej. Zgodnie z ogólną zasadą, zajęty majątek ruchomy pozostaje w posiadaniu dłużnika do chwili przeprowadzenia licytacji, o ile decyzją sądu egzekucyjnego dłużnik nie zostaje pozbawiony prawa do dysponowania majątkiem.

Do góryDo góry

Bezprawne zbycie przez dłużnika zajętego mienia podlega karze.

Jeżeli z wnioskiem o zajęcie tych samych składników majątku występuje większa liczba wierzycieli, pierwszeństwo ustalone zostaje w porządku, w jakim wnioski składane były w sądzie egzekucyjnym.

Dłużnicy obowiązani są dostarczyć informacje potrzebne sądowi egzekucyjnemu do przeprowadzenia egzekucji. W przypadku uchybienia przez dłużnika obowiązkowi dostarczenia informacji sąd egzekucyjny może wymierzyć mu karę aresztu do sześciu miesięcy do czasu spełnienia obowiązku dostarczenia informacji.

3.3. Jaki jest okres ważności takich środków?

Zajęcie majątku ruchomego (z wyłączeniem pojazdów silnikowych, zarejestrowanych jednostek pływających i statków powietrznych) z zasady wygasa po upływie roku, o ile przed upływem tego terminu wierzyciel posiadający prawa do zajętego majątku nie wystąpi do sądu egzekucyjnego o wystawienie takiego majątku na licytację. Termin taki liczony jest od momentu zajęcia majątku.

Zajęcie majątku nieruchomego, pojazdów silnikowych, zarejestrowanych jednostek pływających i statków powietrznych wygasa po upływie dziesięciu lat (do 1 stycznia 2008 r. – po upływie 20 lat).

4. Czy można odwołać się od wykonania orzeczenia?

Zgodnie z ogólną zasadą, od decyzji sądu egzekucyjnego można odwołać się do sądu wyższej instancji (landsretten). Odwołanie należy złożyć w terminie czterech tygodni od wydania decyzji przez sąd egzekucyjny. Odwołania od decyzji o zajęciu majątku o wartości ekonomicznej do 10 000 DKK mogą jednak być składane wyłącznie za zgodą Komisji ds. zezwoleń odwoławczych (Procesbevillingsnævnet), o ile istnieją szczególne powody do wniesienia takiego odwołania.

Sprawy, w których orzeka sąd egzekucyjny, podlegają również rewizji, tj. ponownemu rozpatrzeniu przez sąd egzekucyjny. Rewizja odbywa się na wspólny wniosek stron w sprawie lub gdy sąd uznaje ją za konieczną. Rewizja może być konieczna np. w przypadku gdy dłużnik lub osoba trzecia przedstawia dowody świadczące, iż wyrok narusza prawa osoby trzeciej, lub w przypadku gdy dłużnik, który był nieobecny w trakcie postępowania egzekucyjnego, powołuje się na zasady kodeksu egzekucji należności gwarantowane przez ustawę o wymiarze sprawiedliwości.

« Wykonywanie orzeczeń - Informacje ogólne | Dania - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 27-03-2009

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania