Komisja Europejska > EJN > Postępowanie upadłościowe > Hiszpania

Ostatnia aktualizacja: 06-06-2006
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Postępowanie upadłościowe - Hiszpania

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


 

SPIS TRESCI

1. JAKIE SĄ POSZCZEGÓLNE RODZAJE POSTĘPOWANIA W PRZYPADKU NIEWYDOLNOŚCI FINANSOWEJ I JAKIE CELE IM PRZYŚWIECAJĄ? 1.
2. JAKIE SĄ WARUNKI ROZPOCZĘCIA POSTĘPOWANIA W PRZYPADKU NIEWYDOLNOŚCI FINANSOWEJ? 2.
3. JAKIE JEST ZADANIE POSZCZEGÓLNYCH UCZESTNIKÓW POSTĘPOWANIA UPADŁOŚCIOWEGO? 3.
4. JAKIE SĄ SKUTKI ROZPOCZĘCIA POSTĘPOWANIA? 4.
5. JAKIE SPECJALNE PRZEPISY ODNOSZĄ SIĘ DO KONKRETNYCH KATEGORII NALEŻNOŚCI? 5.
6. JAKIE PRZEPISY TRAKTUJĄ O DZIAŁANIU PRAWNYM, KTÓRE OGRANICZA REGULACJĘ NALEŻNOŚCI WIERZYCIELA? 6.
7. JAKIE PRZEPISY TRAKTUJĄ O ZGŁOSZENIU, PRZYJĘCIU I ZAKLASYFIKOWANIU NALEŻNOŚCI? 7.
8. JAKIE PRZEPISY DOTYCZĄ RESTRUKTURYZACJI PRZEDSIĘBIORSTW? 8.
9. JAKIE PRZEPISY DOTYCZĄ LIKWIDACJI? 9.
10. JAKIE SĄ WARUNKI ZAKOŃCZENIA POSTĘPOWANIA? 10.

 

1. JAKIE SĄ POSZCZEGÓLNE RODZAJE POSTĘPOWANIA W PRZYPADKU NIEWYDOLNOŚCI FINANSOWEJ I JAKIE CELE IM PRZYŚWIECAJĄ?

Nowa Ustawa o bankructwie (nr 22/2003 z 9 lipca) przewiduje jedno postępowanie sądowe w celu rozwiązania kryzysu wynikającego z niewydolności finansowej wspólnego dłużnika. Postępowanie to nazywa się "bankructwem wierzycieli". Dłużnik znajduje się w stanie niewydolności finansowej, jeśli nie jest zdolny do pełnienia swoich zobowiązań płatniczych w pełnej mierze.

Bankructwo wierzycieli jest jedynym postępowaniem, które dotyczy jednocześnie dłużnika zgodnie z prawem cywilnym oraz przedsiębiorcy bez względu na to, czy sprawa dotyczy osoby prawnej czy fizycznej. Głównym celem postępowania jest jak najlepsze uregulowanie należności wierzycieli, chociaż, aby osiągnąć ten cel, ustawa o bankructwie daje pierwszeństwo rozwiązaniom, które umożliwiają kontynuację działalności przedsiębiorstwa i ochronę miejsc pracy.

Po ogłoszeniu bankructwa przebiega postępowanie w fazie ogólnej, przedmiotem której jest ustalenie majątku dłużnika oraz stworzenie listy odpowiednio sklasyfikowanych wierzycieli. Po dokonaniu spisu majątku i stworzeniu listy dłużników istnieje możliwość wyboru jednego z dwóch poniższych rozwiązań ustawowych:

  • osiągnięcie porozumienia dłużnika i jego wierzycieli, którego podstawową treścią będzie umorzenie długu, które nie przekroczy 50% i/albo odłożenie płatności maksymalnie na 5 lat,
  • przystąpienie do likwidacji, przy czym pierwszeństwo ma sprzedaż przedsiębiorstwa albo jednostek produkcyjnych w celu finansowej regulacji należności wierzycieli z otrzymanej ze sprzedaży sumy w ustalonej kolejności.

2. JAKIE SĄ WARUNKI ROZPOCZĘCIA POSTĘPOWANIA W PRZYPADKU NIEWYDOLNOŚCI FINANSOWEJ?

Ustawa przewiduje warunek podmiotowy, żeby dłużnik (osoba fizyczna lub prawna) miał podmiotowość prawną. Z bankructwa wyłącza się jedynie podmioty albo organy, które stanowią część publicznej administracji państwowej.

Do góryDo góry

Warunkiem podmiotowym, ewentualnie sytuacją ekonomiczną, w której musi znaleźć się dłużnik, żeby możliwe było ogłoszenie w jego przypadku bankructwa wierzycieli, jest niewydolność finansowa, przez którą rozumie się nie sytuację nierównowagi majątkowej, ale niezdolność do regularnego spłacania własnych zobowiązań płatniczych.

Wniosek o ogłoszenie bankructwa może złożyć dłużnik, jego wierzyciele lub wspólnicy, którzy osobiście odpowiadają za długi obciążonej spółki. Jeśli wniosek o ogłoszenie bankructwa złoży dłużnik, mamy do czynienia z dobrowolnym bankructwem; jeśli wniosek o ogłoszenie bankructwa złożą pozostałe uprawnione podmioty, mamy do czynienia z bankructwem przymusowym.

Dłużnik może złożyć wniosek o ogłoszenie bankructwa nie tylko w przypadku, gdy znajduje się w stanie niewydolności finansowej, ale również wcześniej, w momencie, gdy grozi mu niewydolność finansowa. Prawo to staje się jednak obowiązkiem dłużnika, jeśli niewydolność finansowa staje się faktem, przy czym ma on dwa miesiące na formalne złożenie swojego wniosku. Do wniosku należy załączyć raport o podmiotowości prawnej i stanie ekonomicznym, spis jego majątku, listę wierzycieli i coroczne sprawozdania z ubiegłych trzech lat w przypadku, gdy jest przedsiębiorcą. Sąd zbada przedłożone dokumenty i jeśli zostanie potwierdzona niezdolność finansowa lub zagrożenie niezdolnością finansową, zostanie ogłoszone bankructwo.

Jeśli wniosek o ogłoszenie bankructwa złożą wierzyciele, sąd najpierw przesłucha dłużnika, żeby miał możliwość przedstawienia zastrzeżeń do tego wniosku. W celu skontrolowania niewydolności finansowej prawo przewiduje zbadanie okoliczności zewnętrznych (które dotyczą niespłacenia określonych należności albo większości z nich, jak również zatajenia posiadania majątku albo egzekucji niewykorzystywanego majątku), które same świadczą o stanie niewydolności finansowej. Dłużnik może przeciw wnioskowi zgłosić sprzeciw nie tylko z tego powodu, że odpiera wspomniane okoliczności zewnętrzne, ale również dlatego, że w rzeczywistości nie znajduje się w stanie niewydolności finansowej. Jeśli nie zgłosi sprzeciwu, sąd ogłosi bankructwo. W przypadku sprzeciwu dochodzi do sprawy sądowej w celu przedstawienia dowodów, a następnie sąd wydaje decyzję.

Do góryDo góry

Hiszpańskie prawo o bankructwie, w zgodzie z Rozporządzeniem o postępowaniu upadłościowym nr 1346/00, przyznaje kompetencję decydowania o bankructwie sądowi handlowemu, w rejonie którego znajduje się ośrodek głównych interesów dłużnika, który w przypadku osób prawnych uznaje się za tożsamy z siedzibą wspomnianej osoby prawnej. W tym celu jednak zmiana siedziby dłużnika w przeciągu poprzednich sześciu miesięcy zostanie uznana za nieważną.

Jeśli został zgłoszony wniosek o ogłoszenie bankructwo dłużnika, którego ośrodek głównych interesów znajduje się za granicą, kompetentnym sądem pozostaje sąd handlowy, w rejonie którego znajduje się przedsiębiorstwo dłużnika.

Decyzja o ogłoszeniu bankructwa powszechnie jest podawana do wiadomości publicznej i odnotowywana w rejestrze. Poza tym zostanie opublikowana w biuletynie urzędowym, w jednym z tych, które są najbardziej popularne w rejonie dłużnika. Zostanie też opublikowana w rejestrze handlowym, jak również w rejestrze majątkowym, w których jest zapisane każde prawo na korzyść dłużnika.

3. JAKIE JEST ZADANIE POSZCZEGÓLNYCH UCZESTNIKÓW POSTĘPOWANIA UPADŁOŚCIOWEGO?

Sąd jest organem, który prowadzi postępowanie upadłościowe. Do kompetencji sądu należy rozpoczęcie i zakończenie postępowania upadłościowego, sąd kieruje jego przebiegiem, kontroluje działalność syndyka i wydaje decyzje o wszystkich sporach, które mogą pojawić się w którejkolwiek z faz postępowania upadłościowego.

Syndyk nie jest tylko organem technicznym, który informuje sąd i współpracuje z nim, ale jednocześnie jest przedstawicielem ogólnych interesów wszystkich wierzycieli i kontroluje administrację majątku dłużnika i operowanie jego majątkiem.

Do góryDo góry

Po ogłoszeniu bankructwa wierzyciele muszą w ciągu miesiąca przedstawić swoje oczekiwania finansowe w formie pisemnego zgłoszenia, do którego należy dołączyć dokument, będący podstawą realizacji ich roszczeń. Wierzyciele mogą być obecni osobiście i mogą być uczestnikami postępowania, nawet jeśli formalnie muszą być reprezentowani przez swojego przedstawiciela. Przedstawiciel ten oraz pomoc prawna nie są jednak potrzebne, aby zgłosić swoje propozycje należności i aby uczestniczyć w zapowiedzianym spotkaniu wierzycieli w celu głosowania nad umową.

Do zwołania spotkania wierzycieli dochodzi wówczas, kiedy po ustaleniu spisu majątku i listy wierzycieli zostanie zaproponowana umowa ich przyjęcia. Zawierają ją wszyscy wierzyciele i konieczne jest kworum, które tworzy połowa pasywów.

Dłużnik w kwestii bankructwa występuje osobiście i jest zobowiązany do współpracy z syndykiem w przypadku, kiedy będzie to od niego wymagane.

4. JAKIE SĄ SKUTKI ROZPOCZĘCIA POSTĘPOWANIA?

Ogłoszenie bankructwa ma wpływ na cały majątek oraz wszystkie prawa dłużnika, obecne i przyszłe, o treści majątkowej, oprócz majątku i praw, których nie można go pozbawić. Ogłoszenie bankructwa jest odnotowywane w rejestrze majątkowym, w którym są zapisane wspomniane prawa i majątek.

W celu zapewnienia ciągłości majątku dłużnika sąd może albo wstrzymać administrowanie tego majątku przez dłużnika oraz operowanie tym majątkiem przez dłużnika, przy czym zadania te przejmuje syndyk, albo pozostawić te zadania dłużnikowi pod nadzorem syndyka.

Ekonomiczna lub specjalistyczna działalność dłużnika będzie w dalszym ciągu kontynuowana, chyba że sąd zdecyduje o jej zakończeniu z powodu jej szkodliwości.

Do góryDo góry

Przyjęcie jakichkolwiek środków bezpieczeństwa, ograniczających podstawowe prawa dłużnika (np. ingerowanie w korespondencję, wkroczenie i przeszukiwanie, areszt domowy...), muszą być uzasadnione dlatego, że wprowadzone środki bezpieczeństwa muszą być konieczne do osiągnięcia pewnego celu i zostaną wprowadzone tylko na wymagany okres.

Bankructwo ma wpływ na wszystkie należności poprzedzające ogłoszenie bankructwa. Aby należności zostały uznane i zaklasyfikowane, wierzyciele muszą je zgłosić. Po ogłoszeniu bankructwa należności z nim związane przestają procentować. Ta zasada nie obowiązuje, jeśli należności związane z bankructwem są zabezpieczone rzeczowo.

Każdy sprzeciw wobec należności należy adresować do sądu upadłościowego, przy czym wstrzymuje się działanie umów rozjemczych. Mimo to postępowania sądowe i postępowania rozjemcze, które wcześniej rozpoczęto, będą kontynuowane aż do momentu ogłoszenia wyroku lub decyzji, do których wykonania konieczne będzie przystąpienie do procesu upadłościowego.

Ogłoszenie bankructwa wstrzymuje egzekucję majątku i praw dłużnika, które podlegają bankructwu, oraz jest przeszkodą w rozpoczęciu nowych egzekucji, przy czym wierzyciele w celu zaspokojenia swoich roszczeń muszą przystąpić do procesu upadłościowego. W wyjątkowych przypadkach może dojść równocześnie do egzekucji pracowniczoprawnych i administracyjno-prawnych, które rozpoczęto przed ogłoszeniem bankructwa, co jednak nie jest możliwe, jeśli dotyczą one majątku, który jest potrzebny do kontynuowania działalności przedsiębiorstwa lub specjalistycznej działalności dłużnika.

Do góryDo góry

Ogłoszenie bankructwa nie jest samo w sobie powodem do zerwania umów, przy czym postanowienie wynikające z umowy, które uprawnia strony umowy do zerwania umowy z tego powodu, jest nieważne. Przedstawione okoliczności nie stoją na przeszkodzie wypowiedzenia umów z innych powodów, np. niedotrzymania warunków umowy. W takich przypadkach należy jednak po ogłoszeniu bankructwa zlikwidować odpowiednie umowy w sądzie upadłościowym.

Umowy pracowniczoprawne nie są objęte skutkami ogłoszenia bankructwa. Wyjątkiem jest okoliczność, kiedy kompetencja zatwierdzania dokumentów dotyczących przydziału pracy i zmian warunków pracy przechodzi na sąd. Sąd ma również prawo obniżyć ustaloną wysokość odszkodowania w przypadku wypowiedzenia umowy ze strony najwyższych przedstawicieli podmiotu.

5. JAKIE SPECJALNE PRZEPISY ODNOSZĄ SIĘ DO KONKRETNYCH KATEGORII NALEŻNOŚCI?

Bankructwo w zasadzie nie ma wpływu na wierzycieli, których należności są rzeczowo zabezpieczone przez majątek albo prawo dłużnika, którzy mogą uczestniczyć w procesie upadłościowym, przy czym zostanie zachowane ich prawo do pierwszeństwa przy wypłacaniu albo mogą dokonać rzeczowego zabezpieczenia równolegle z procesem upadłościowym. Zabezpieczenia rzeczowego można dokonać kiedykolwiek, przy czym ów majątek zostanie oddzielony od aktywów majątku podlegającego bankructwu.

Jeśli mimo to majątek został przeznaczony do wykonywania przez dłużnika działalności specjalistycznej lub gospodarczej, realizacja zabezpieczenia rzeczowego zostanie wstrzymana aż do momentu zatwierdzenia umowy, która nie będzie miała na niego wpływu, albo do momentu rozpoczęcia likwidacji - w każdym razie maksymalnie na jeden rok. Po upływie tego okresu możliwe jest ponowne jej rozpoczęcie lub wznowienie, jednak o realizacji zabezpieczenia zdecyduje sąd upadłościowy.

Do góryDo góry

Wstrzymanie odnosi się do oskarżeń dotyczących zwrotu majątku ruchomego sprzedawanego na raty lub oddanego w leasing, jak również oskarżeń dotyczących likwidacji umów kupna, których przedmiotem jest sprzedaż majątku nieruchomego z powodu nie pokrycia ceny ratalnej.

Zabrania się wliczania należności i długów, które w procesie upadłościowym ma z dłużnikiem ten sam wierzyciel.

Należności od momentu ogłoszenia bankructwa przestają procentować, poza przypadkiem, kiedy są rzeczowo zabezpieczone i z wyjątkiem należności związanych z wynagrodzeniami, chociaż będą one traktowane jako należności poboczne.

6. JAKIE PRZEPISY TRAKTUJĄ O DZIAŁANIU PRAWNYM, KTÓRE OGRANICZA REGULACJĘ NALEŻNOŚCI WIERZYCIELA?

Ustawa przewiduje dwuletni okres decyzyjny, który poprzedza ogłoszenie bankructwa.

Akty prawne podjęte przez dłużnika, które umożliwiały mu operowanie własnym majątkiem w tym okresie, można uznać za nieprawomocne przy założeniu, że ograniczają one roszczenia finansowe wierzyciela. Ciężar dowodowy dotyczący ograniczenia roszczeń wierzyciela zwykle podlega syndykowi.

Aby ułatwić uznanie aktu prawnego za nieprawomocny, ustawa przewiduje ograniczenie roszczeń na podstawie domniemania usuwalnego (iuris tantum), jak również domniemania nieusuwalnego (iuris et de iure). Ustawa przewiduje ograniczenie roszczeń bez odparcia zarzutów w przypadku każdej darowizny oraz aktu prawnego między żywymi, przedmiotem którego jest bezpłatne przeniesienie praw majątkowych, jak również w przypadku pokrycia należności, które wynikły po ogłoszeniu bankructwa. Podobnie przewiduje ograniczenie należności wierzyciela, przy czym dopuszcza dowód przeciwny w kwestii przygotowania zabezpieczenia rzeczowego na rzecz istniejących zobowiązań, w przypadku wynagradzanych aktów prawnych dokonanych z krewnymi oraz w przypadku osoby prawnej posiadającej przedstawiciela statutowego bądź faktycznego, właściwymi wspólnikami lub spółkami grupy.

Do góryDo góry

Uznanie aktu prawnego za nieprawomocny ma na celu wzajemne pokrycie zobowiązań. Jeśli przeniesionego majątku nie jest możliwy, należy zrekompensować jego wartość w czasie jego przeniesienia wraz z odsetkami, które od wtedy narosły. Jeśli jednak nabywca nie działał w dobrej wierze, on także jest zobowiązany do zrekompensowania powstałej szkody i strat.

Oskarżenie dotyczące uznania aktu prawnego za nieprawomocny można łączyć z innymi oskarżeniami dotyczącymi powrotu do stanu pierwotnego (absolutne pozbawienie ważności, względne pozbawienie ważności, uznanie aktu prawnego za nieprawomocny z powodu ograniczenia zaspokojenia roszczeń wierzycieli...). O wszystkich tych oskarżeniach decyduje sąd upadłościowy w postępowaniu incydentalnym, które będzie przebiegać równolegle z procesem upadłościowym. Bankructwo składa się z etapu podań pisemnych (oskarżenie i odpowiedź), postępowania sądowego, na którym zostaną przedstawione zarzuty i odpowiednie zeznania, a następnie sąd wydaje decyzję w formie wyroku. Postępowanie incydentalne ma zastosowanie przy wydawaniu decyzji w jakiejkolwiek spornej kwestii w ramach procesu upadłościowego i przebiega równolegle ze wspomnianym procesem.

Podmiotem aktywnie uprawnionym do złożenia takiego oskarżenia jest syndyk, przy czym tylko wtedy, kiedy podmiot ten nie skorzysta z tego prawa, będzie uprawniony którykolwiek wierzyciel, który wcześniej zwracał się o to do syndyka. Oskarżenie jest skierowane przeciwko dłużnikowi oraz nabywcy majątku albo prawa, które były przedmiotem przeniesienia. Jeśli majątek miał być przeniesiony na kolejnego nabywcę i jeśli wymaga się jego zwrotu do masy upadłościowej, należy zwrócić się o to do wspomnianego wyżej kolejnego nabywcy i w danym przypadku udowodnić, że nie działał w dobrej wierze.

Do góryDo góry

7. JAKIE PRZEPISY TRAKTUJĄ O ZGŁOSZENIU, PRZYJĘCIU I ZAKLASYFIKOWANIU NALEŻNOŚCI?

Syndyk musi przygotować listę wierzycieli, w której znajdą się uznane i sklasyfikowane należności dłużnika, w okresie dwóch miesięcy od ogłoszenia bankructwa. Wcześniej wierzyciele muszą zgłosić swoje należności w okresie jednego miesiąca od powszechnego ogłoszenia bankructwa. W tym celu wierzyciele muszą wysłać syndykowi podpisane zgłoszenie, do którego należy dołączyć fakturę albo dokument, będący podstawą roszczeń. Opóźnienie przy zgłoszeniu należności może spowodować, że należność utraci swoją pierwotną klasyfikację i stanie się należnością poboczną.

Syndyk będzie sprawować kontrolę nie tylko nad zgłoszonymi należnościami, ale także nad wszystkimi należnościami, które zostaną stwierdzone podczas kontroli zapisów księgowych dłużnika. Jeśli należności została uznana w wyniku wydania decyzji poświadczenia administracyjnego, nie może podważyć jej istnienia, chociaż może podważyć jej klasyfikację.

Ustawa wyróżnia trzy klasy należności: priorytetowe, zwykłe i poboczne. Zwykłe należności to takie, które nie są ani priorytetowe, ani poboczne.

W ramach należności priorytetowych ustawa rozróżnia wyjątkowe i powszechne. Wyjątkowo uprzywilejowani wierzyciele mają pierwszeństwo rekompensaty swoich należności w związku z konkretnym majątkiem lub prawem, które dotyczy tych należności, które są rzeczowo zabezpieczone. Ogólnie uprzywilejowani wierzyciele mają pierwszeństwo rekompensaty swoich należności w stosunku do całego majątku dłużnika zaklasyfikowanego do aktywnej masy upadłościowej w następującej kolejności:

Do góryDo góry

  1. należności ze stosunków pracowniczoprawnych, z określonymi ograniczeniami,
  2. potrącenia należności skarbowych oraz należności na zabezpieczenie społeczne, które na podstawie obowiązku prawnego obciążają dłużnika w procesie upadłościowym,
  3. należności z samej działalności zarobkowej oraz z korzystania z prawa własności umysłowej,
  4. należności Skarbu Państwa i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do 50% poszczególnych sum,
  5. należności powstałe w wyniku niepisanej odpowiedzialności cywilnoprawnej,
  6. oraz 1/4 należności wierzyciela, który złożył wniosek o ogłoszenie bankructwa.

Należności poboczne nie zostaną zrekompensowane przed rekompensatą należności priorytetowych. Należności poboczne to: należności zgłoszone z opóźnieniem, procenty, kary i sankcje oraz należności tych podmiotów, które mają szczególny stosunek wobec dłużnika (w przypadku osoby fizycznej są nimi jego krewni, a w przypadku osoby prawnej są nimi przedstawiciele statutowi albo faktyczni, spółki grupy, wspólnicy z decyzyjnym udziałem w spółce...).

8. JAKIE PRZEPISY DOTYCZĄ RESTRUKTURYZACJI PRZEDSIĘBIORSTW?

Restrukturyzacja przedsiębiorstwa w celu ochrony przed bankructwem i kontynuowania jego działalności na rynku zazwyczaj realizowana jest poprzez zawarcie porozumienia. Po zakończeniu wspólnego etapu ustalającego aktywa i pasywa dłużnik może zaproponować swoim wierzycielom zawarcie porozumienia, przy czym jego podstawową treścią jest umorzenie długu, które nie przekroczy 50%, i/lub przesunięcie terminu płatności maksymalnie o pięć lat. Ta treść może być uzupełniona o alternatywne propozycje dla wierzycieli dotyczące zamiany należności na udziały w spółce, przeniesienie przedsiębiorstwa albo jego części w przypadku, gdy nabywca przyjmie spełnienie zobowiązań porozumienia, oraz fuzje albo podział zadłużonej spółki.

Do góryDo góry

Treść porozumienia należy złożyć wraz z propozycją płatności oraz planem dalszego funkcjonowania przedsiębiorstwa, o którym informują zarządcy procesu upadłościowego.

Porozumienie to należy przedłożyć wierzycielom, którzy mogą w ramach zabrania wierzycieli wyrazić swoją zgodę albo sprzeciw. Do jego zatwierdzenia zazwyczaj potrzebna jest zgoda wierzycieli, którzy reprezentują połowę zwykłych pasywów.

Porozumienie, które przyjęli wierzyciele, następnie zatwierdzi sąd, który zbada zastrzeżenia dotyczące porozumienia, a przynajmniej prześledzi, czy nie doszło do naruszenia jakiejkolwiek normy prawnej, która odnosi się do treści porozumienia i formy jej przyjęcia.

Zatwierdzone umorzenie długu i/albo odłożenie płatności w porozumieniu będzie miało wpływ na wierzycieli zwykłych i pobocznych, ale nie będzie miało wpływu wierzycieli uprzywilejowanych.

Bankructwo nie będzie zakończone, dopóki nie zostaną spełnione postanowienia porozumienia i aż do tego momentu nie będzie możliwe przystąpienie do fazy likwidacji.

Równolegle z rozpatrywaniem bankructwa istnieje możliwość zwrócenia się do sądu upadłościowego o korektę stosunku pracy - likwidacja albo zbiorowe rozwiązanie umów o pracę - przy czym nastąpi obniżenie sumy rekompensaty szkód, jeśli okaże się to konieczne do rozwiązania problemów. Podobnie istnieje możliwość zwrócenia się o zasadniczą zmianę warunków pracy w przypadku, jeśli okaże się to konieczne do rozwiązania problemów przedsiębiorstwa.

9. JAKIE PRZEPISY DOTYCZĄ LIKWIDACJI?

Likwidacja jest rozwiązaniem alternatywnym wobec porozumienia i ma charakter subwencyjny. Do rozpoczęcia likwidacji dochodzi w momencie, kiedy jednoznacznie zostanie wyrażona prośba i jeśli nie jest korzystne przyjęcie, zatwierdzenie lub spełnienie postanowień umowy.

Do góryDo góry

Podstawą likwidacji jest zakończenie działalności spółki albo zadłużonej osoby prawnej.

System likwidacji jest bardzo elastyczny, podobnie jest więc możliwa sprzedaż przedsiębiorstwa albo jednostek produkcyjnych, jak również sama sprzedaż majątku oraz praw dłużnika albo sprzedaż w częściach. Syndyk może przedstawić wyjątkowy plan likwidacji. W przypadku, jeśli taki plan nie istnieje, będą miały zastosowanie normy prawne, które dają pierwszeństwo sprzedaży przedsiębiorstwa albo jednostek produkcyjnych, w celu podtrzymania funkcjonowania przedsiębiorstwa oraz miejsc pracy. W każdym przypadku plan likwidacji oraz sprzedaży musi być zatwierdzony przez sąd.

Nabywca przedsiębiorstwa nabywa je bez długów, poza należnościami wynikającymi ze stosunków pracowniczoprawnych, chociaż sąd może umorzyć należności, które zostały pokryte z Gwarancyjnego Funduszu Płac.

Przychód ze sprzedaży majątku, służy do pokrycia szczególnie uprzywilejowanej należności, która zostanie uregulowana w pierwszej kolejności, przed pozostałymi należnościami. Z przychodu ze sprzedaży majątku następnie będą pokryte należności powszechnie uprzywilejowanych wierzycieli w przewidzianej kolejności. Ewentualna reszta będzie wypłacana stopniowo zwykłym wierzycielom, a w przypadku, że nadal będzie istniała jakaś reszta, zostanie ona wypłacona wierzycielom pobocznym.

Istnieją jednak również inne warunki, które nazywamy należnościami wobec masy upadłościowej, które powstały w wyniku ogłoszenia bankructwa. Należy je uregulować w zależności od chwili, kiedy się pojawią, a w przypadku niewydolności finansowej w czasie sprzedaży majątku zostaną one wypłacone w pierwszym rzędzie wierzycielom upadłościowym, poza szczególnie uprzywilejowanymi należnościami w związku z przychodem ze sprzedaży szczególnie obciążonego majątku.

Do góryDo góry

10. JAKIE SĄ WARUNKI ZAKOŃCZENIA POSTĘPOWANIA?

Postępowanie upadłościowe wierzycieli zostanie zakończone w momencie całkowitego wykonania wszystkich postanowień porozumienia lub likwidacji majątku i praw dłużnika, a następnie wypłacenia przychodu wierzycielom. W tym przypadku postępowanie upadłościowe nie może być zakończone, dopóki będzie istniał majątek lub oczekiwania zwrotu majątku albo praw do masy upadłościowej. Postępowanie upadłościowe nie może się również zakończyć, zanim nie zakończy się kwalifikacja bankructwa.

Projektodawca za pośrednictwem kwalifikacji zwraca się o sądową decyzję dotyczącą powodów, które doprowadziły do ogłoszenia bankructwa. Bankructwo można zakwalifikować jako niezawinione lub zawinione. Niezawinione bankructwo to takie, które nie było zawinione. Bankructwo kwalifikuje się jako zawinione, jeśli powstanie lub pogorszenie niewydolności finansowej zostało spowodowane umyślnie lub powstało w wyniku poważnych uchybień dłużnika, a w przypadku osób prawnych - ich przedstawicieli statutowych lub faktycznych lub likwidatorów. W celu ułatwienia przedstawiania dowodów ustawa o bankructwie przewiduje w kwestii zawinionego bankructwa szereg kroków, które w pewnych przypadkach zakładają winę bez dowodu przeciwnego, a innych dopuszczają dowód przeciwny. Kwalifikacja bankructwa jako bankructwa zawinionego prowadzi do tego, że dłużnik, w przypadku osób prawnych ich statutowi przedstawiciele lub likwidatorzy, będą częściowo pozbawieni prawa do wykonywania aktów handlowych i do administrowania obcym majątkiem. Prowadzi również do utraty praw gospodarczych w przypadku bankructwa osób, których dotyczy kwalifikacja oraz współwinnych. Podobnie może zawierać wyrok skazujący osoby pełniące funkcję przedstawicieli statutowych lub faktycznych w ostatnich dwóch latach, poprzedzających ogłoszenie bankructwa, na pokrycie wszystkich należności (lub ich części) związanych z bankructwem, które nie zostały uregulowane na podstawie likwidacji.

Wniosek o kwalifikację może złożyć tylko syndyk oraz prokurator. Wierzyciele mogą stawić się tylko na początku w celu sformułowania swoich zeznań. Jeśli bankructwo na podstawie wniosku zostanie zakwalifikowane jako zawinione, dłużnik oraz pozostałe osoby, których dotyczy kwalifikacja, zostaną o tym poinformowane, aby mogły zgłosić swoje zastrzeżenia. W przypadku zgłoszenia zastrzeżeń dochodzi do sprawy sądowej w celu wykazania odpowiednich dowodów, po czym sąd wydaje decyzję w formie wyroku.

Po zakończeniu bankructwa następuje rozliczenie syndyku, aby była możliwość przedstawienia wobec niego zastrzeżeń oraz żeby w danym przypadku mógł go zatwierdzić sąd.

Jeśli bankructwo zostało zakończone z powodu braku majątku, który można spieniężyć, w przyszłości istnieje możliwość ponownego wszczęcia procesu upadłościowego, jeśli pojawi się nowy majątek lub prawa - w przypadku osoby prawnej zawsze, kiedy dochodzi do takiej sytuacji, a w przypadku osoby fizycznej, jeśli pojawi się majątek albo prawa.

« Postępowanie upadłościowe - Informacje ogólne | Hiszpania - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 06-06-2006

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania