Komisja Europejska > EJN > Postępowanie upadłościowe > Niemcy

Ostatnia aktualizacja: 07-06-2006
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Postępowanie upadłościowe - Niemcy

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


 

SPIS TRESCI

1. Jakie są rodzaje i cele postępowania upadłościowego? 1.
2. Jakie są przesłanki otwarcia poszczególnych rodzajów postępowania upadłościowego? 2.
3. Jaką rolę mają poszczególni uczestnicy różnych postępowań? 3.
4. Jakie są skutki wszczęcia postępowania? 4.
5. Jakie przepisy regulują kolejność zaspakajania wierzycieli? 5.
6. Które przepisy dotyczą działania na szkodę? 6.
7. Jakie są warunki zgłoszenia i uznania wierzytelności? 7.
8. Jakie znaczenie ma postępowanie naprawcze? 8.
9. Na czym polega postępowanie likwidacyjne? 9.
10. Jakie są warunki zakończenia postępowania? 10.

 

1. Jakie są rodzaje i cele postępowania upadłościowego?

W niemieckim prawie upadłościowym występuje wyłącznie jednolite postępowanie upadłościowe. Jego celem jest jak najpełniejsze, równomierne zaspokojenie wierzycieli (§ 1 zdanie 1 Prawa upadłościowego [Insolvenzordnung - InsO]). Postępowanie upadłościowe można przeprowadzić zgodnie z przepisami dotyczącymi zarządzania, zbycia i podziału masy upadłości (typowe postępowanie upadłościowe). Uczestnicy postępowania mogą zawrzeć w planie naprawczym inne postanowienia, w szczególności dotyczące kontynuacji działalności przedsiębiorstwa.

Ponadto zadaniem postępowania upadłościowego jest umożliwienie osobom fizycznym rozpoczęcia nowego etapu w zarządzaniu swoim majątkiem (tzw. „fresh start“). Polega on na tym, że po zakończeniu postępowania upadłościowego umarzane są jeszcze niezaspokojone wierzytelności (tzw. umorzenie pozostałego długu).

2. Jakie są przesłanki otwarcia poszczególnych rodzajów postępowania upadłościowego?

Postępowanie upadłościowe można wszcząć w stosunku do osób prawnych i fizycznych, również nieprowadzących działalności gospodarczej (w stosunku do konsumentów).

Pierwszym krokiem jest złożenie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego. Z wnioskiem może wystąpić dłużnik lub wierzyciel. Takiego prawa nie mają urzędy państwowe. Spółki kapitałowe mają obowiązek złożenia wniosku w sytuacji upadłości. Jeżeli nie zostanie on spełniony, wierzyciele mogą zgłaszać roszczenia odszkodowawcze. W niektórych przypadkach dłużnik ponosi też odpowiedzialność karnoprawną.

Do góryDo góry

Przyczyną wszczęcia postępowania upadłościowego jest niewypłacalność i/lub nadmierne zadłużenie. O niewypłacalności mówimy wtedy, kiedy dłużnik nie jest w stanie wykonywać swoich wymagalnych zobowiązań płatniczych (§ 17 ust. 2 InsO). Z nadmiernym zadłużeniem mamy do czynienia wtedy, kiedy zobowiązania dłużnika przekroczą wartość jego majątku (porównaj § 18 ust. 2 InsO). Wyceniając majątek dłużnika, należy założyć możliwość kontynuacji działalności przedsiębiorstwa, jeżeli wydaje się ona prawdopodobna w danych okolicznościach. Również zagrożenie niewypłacalnością jest wystarczającą przesłanką do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości (§ 18 ust. 1 InsO).

Aby chronić sąd i dłużnika przed wnioskami pochopnymi lub składanymi wyłącznie z zamiarem wyrządzenia szkody, wierzyciel składający wniosek powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanki do wszczęcia postępowania upadłościowego oraz istnienie swojej wierzytelności.

Wreszcie warunkiem koniecznym jest zapewnienie finansowania postępowania upadłościowego. Dlatego też sąd odrzuci wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego, jeżeli majątek dłużnika prawdopodobnie nie wystarczy na zaspokojenie kosztów postępowania (§ 26 ust. 1 zdanie 1 InsO).

Jeżeli zostaną spełnione wymagane przesłanki, sąd upadłościowy wydaje postanowienie o ogłoszeniu upadłości, które podaje się do wiadomości publicznej. Na wniosek sądu postanowienie publikuje się w internecie (www.insolvenzbekanntmachungen.de Deutsch) lub w dzienniku urzędowym właściwym dla publikacji sądowych. Projekt ustawy przewiduje, że w przyszłości postanowienia będą publikowane wyłącznie w internecie.

Do góryDo góry

3. Jaką rolę mają poszczególni uczestnicy różnych postępowań?

Zadaniem sądu upadłościowego jest prowadzenie i nadzorowanie przebiegu postępowania upadłościowego. Jego zadaniem jest pośredniczenie i podejmowanie działań pojednawczych w pertraktacjach uczestników postępowania oraz dążenie do polubownego rozwiązywania sporów. Główne decyzje w trakcie postępowania upadłościowego (zbycie, likwidacja, naprawa oraz plan naprawczy) podejmują wierzyciele. Sąd posiada szczególne uprawnienia i zadania na etapie otwarcia postępowania. W jego gestii leży m.in. podjęcie decyzji o wszczęciu postępowania, tymczasowe zabezpieczenie majątku dłużnika oraz powołanie syndyka masy upadłości. Sąd nadzoruje też pracę syndyka masy upadłości. Jednak kontrola ta dotyczy tylko zgodności z prawem czynności podejmowanych przez syndyka, a nie ich celowości. Sąd nie może wydawać poleceń syndykowi.

Główne zadania w postępowaniu upadłościowym przypadają syndykowi masy upadłości. Funkcję tę mogą pełnić w szczególności adwokaci, ekonomiści, biegli rewidenci lub doradcy podatkowi. Z chwilą wszczęcia postępowania upadłościowego syndyk masy upadłości otrzymuje prawo do zarządzania i rozporządzania majątkiem dłużnika. Jego głównym zadaniem jest zwrot przedmiotów nienależących do dłużnika, a znajdujących się w jego majątku w momencie wszczęcia postępowania upadłościowego. Ponadto musi on odzyskać przedmioty prawnie należące do majątku dłużnika, ale nieznajdujące się w nim w momencie wszczęcia postępowania upadłościowego. Tak ustalony majątek dłużnika tworzy masę upadłości (§ 35 InsO), z której będą zaspokojeni wierzyciele. Inne zadania syndyka masy upadłości:

Do góryDo góry

  • wypłata wynagrodzenia dla pracowników upadłego
  • podejmowanie decyzji w sprawie niewykonanych umów (§ 103 InsO)
  • sporządzenie wykazu majątku (§ 153 ust. 1 zdanie 1 InsO)
  • zbycie masy upadłości (§ 159 InsO)
  • podział funduszów uzyskanych ze zbycia masy upadłości (§ 187 InsO).

Ponadto prawo upadłościowe daje duży wpływ na postępowanie wierzycielom. Mogą oni zwoływać zgromadzenie wierzycieli. Ponadto można powołać radę wierzycieli. Zgromadzenie wierzycieli jest podstawowym organem, który umożliwia wierzycielom podejmowanie uchwał. Natomiast rada wierzycieli jest organem kontrolnym wierzycieli, a jej funkcję można porównać z radą nadzorczą.

Zgromadzenie wierzycieli jest zwoływane (§ 74 ust. 1 zdanie 1 InsO) i prowadzone (§ 76 ust. 1 InsO) przez sąd upadłościowy. W zgromadzeniu mogą uczestniczyć wszyscy wierzyciele, których wierzytelności są zabezpieczone rzeczowo, wszyscy wierzyciele nieuprzywilejowani, syndyk masy upadłości oraz upadły (§ 74 ust. 1 zdanie 2 InsO). Zgromadzenie wierzycieli podejmuje uchwały większością głosów wierzycieli posiadających ponad połowę ogólnej sumy wierzytelności przypadających głosującym wierzycielom (większość sumy wierzytelności).

Zgromadzenie wierzycieli decyduje o składzie rady wierzycieli (§ 68 InsO). Skład rady wierzycieli powołanej przez sąd upadłościowy przed wstępnym zgromadzeniem wierzycieli jest określony w § 67 ust. 2 InsO. Zgromadzenie wierzycieli może rozwiązać tę tymczasowo powołaną radę wierzycieli.

O znaczeniu zgromadzenia wierzycieli świadczy fakt, że decyduje ono o przebiegu postępowania, w szczególności o sposobie zbycia majątku. Inne zadania zgromadzenia wierzycieli lub rady wierzycieli:

Do góryDo góry

  • wybór innego syndyka masy upadłości (§ 57 zdanie 1 InsO)
  • kontrola czynności syndyka masy upadłości (§§ 66, 79, 197 ust. 1 pkt 1 InsO)
  • wyrażanie zgody na szczególnie istotne czynności prawne syndyka masy upadłości (§§ 160 ust. 1 InsO)
  • współdziałanie przy sporządzaniu i wykonywaniu planu naprawczego (§§ 218 ust. 2, 231 ust. 2, 232 ust. 1 pkt 1, 233 zdanie 2, 248 ust. 2, 258 ust. 2 zdanie 3, 261 ust. 2 zdanie 2, 262 InsO).

Upadły jest podmiotem odpowiedzialnym za majątek, który ma być sprzedany. Wobec upadłego zgłaszają swoje roszczenia wierzyciele (§§ 38, 39 InsO). Zasadniczo odpowiada on całym swoim majątkiem. Po wszczęciu postępowania upadłościowego jest on nadal posiadaczem swojego majątku oraz dłużnikiem z tytułu swoich zobowiązań. Ale prawo do zarządzania i rozporządzania majątkiem zaliczonym do masy upadłości przechodzi na syndyka masy upadłości (wyjątek: zarząd własny, §§ 270 i nast. InsO). Ponadto wszczęcie postępowania upadłościowego nakłada na upadłego liczne obowiązki udzielania informacji oraz współdziałania. Jednocześnie upadły ma prawo do uczestniczenia w postępowaniu.

W celu zapewnienia sprawnego przebiegu postępowania upadłościowego decyzje sądu upadłościowego są zaskarżalne tylko w tych przypadkach, w których ustawa przewiduje natychmiastowe zażalenie (porównaj § 6 ust. 1 InsO). Natychmiastowe zażalenie można wnieść do sądu upadłościowego lub do sądu apelacyjnego (= sąd krajowy, któremu podlega sąd upadłościowy) na piśmie lub do protokołu w sekretariacie. Nie ma ono skutku zawieszającego; jednak po wniesieniu zażalenia sąd apelacyjny i sędzia komisarz mogą tymczasowo zawiesić postępowanie egzekucyjne.

Do góryDo góry

4. Jakie są skutki wszczęcia postępowania?

Z chwilą wszczęcia postępowania upadłościowego syndyk masy upadłości otrzymuje prawo do zarządzania i rozporządzania majątkiem dłużnika wchodzącym w skład masy upadłości (§ 80 ust. 1 InsO). Dotyczy to nie tylko majątku, który dłużnik posiada w momencie wszczęcia postępowania, ale także majątku, który nabędzie on podczas trwania postępowania. Z tego zajęcia wyłączone są rzeczy ruchome, które są potrzebne dłużnikowi do jego utrzymania. Wynagrodzenie za pracę można włączyć do masy upadłości tylko, jeżeli jest ono wyższe niż minimum konieczne do egzystencji dłużnika.

Syndyk masy upadłości jest zobowiązany do natychmiastowego objęcia masy upadłości, aby chronić ją przed nadużyciami ze strony dłużnika lub poszczególnych wierzycieli. Jeżeli dłużnik nie przekaże masy dobrowolnie, syndyk masy upadłości może wszcząć przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne. Tytułem egzekucyjnym jest postanowienie o wszczęciu postępowania upadłościowego. Ponadto syndyk masy upadłości sporządza wykaz majątku wraz z wyceną jego składników i zestawia go ze zobowiązaniami dłużnika (§ 153 InsO). Obowiązkiem syndyka jest również sporządzenie listy wierzycieli, w której wpisuje wysokość wierzytelności oraz grupuje wierzycieli zaspakajanych w dalszej kolejności oraz tych, których wierzytelności są zabezpieczone rzeczowo (§ 152 InsO).

Ponieważ celem postępowania upadłościowego jest równomierne zaspokojenie wierzycieli, wszczęcie tego postępowania wiąże się z zakazem dochodzenia roszczeń przez poszczególnych wierzycieli w postępowaniu egzekucyjnym. To znaczy, że w trakcie postępowania wierzyciele nie mogą prowadzić egzekucji ani z masy upadłości, ani z majątku, którym może dysponować dłużnik.

Do góryDo góry

5. Jakie przepisy regulują kolejność zaspakajania wierzycieli?

W pierwszej kolejności należy zaspokoić wierzycieli uprzywilejowanych (§ 53 InsO). Są to wierzyciele, których roszczenia stwierdza syndyk po wszczęciu postępowania upadłościowego (np. należności z tytułu wynagrodzenia za pracę dla pracowników nadal zatrudnionych w przedsiębiorstwie lub należności adwokata zatrudnionego przez syndyka masy upadłości w celu sądowego dochodzenia roszczeń od upadłego). Wierzytelności te zaspokaja się w pierwszej kolejności dlatego, że syndyk masy upadłości może prawidłowo prowadzić postępowanie tylko wtedy, jeżeli ma możliwość zaciągania nowych zobowiązań i posiada pewność ich pełnego wykonania.

Wierzyciele, których wierzytelności są zabezpieczone na rzeczach wchodzących w skład masy upadłości, są zaspakajani w pierwszej kolejności z przychodów uzyskanych ze sprzedaży tych rzeczy. Sumy uzyskane ze zbycia tych rzeczy wypłaca się wierzycielowi, którego wierzytelność jest zabezpieczona, do wysokości zabezpieczonej wierzytelności. Kwoty pozostałe po zaspokojeniu tych wierzytelności wchodzą do funduszów masy upadłości i służą do zaspokojenia pozostałych wierzycieli. Prawo odrębności powstaje w wyniku zastawu na nieruchomości, rzeczach ruchomych lub własności zabezpieczającej (§§ 50, 51 InsO).

Do wierzycieli nie zalicza się wierzycieli posiadających prawa wyłączające (§ 47 InsO). Zająć można tylko majątek dłużnika. Jeżeli w momencie otwarcia postępowania w jego posiadaniu znajdują się składniki majątku obciążone rzeczowymi lub osobistymi prawami osób trzecich, te osoby trzecie mogą dochodzić swoich praw w niezmniejszonym zakresie (tzw. prawo wyłączające). Dlatego mogą one poza postępowaniem upadłościowym wnieść pozew przeciwko syndykowi masy upadłości o wydanie. Do wyłączenia uprawnia przede wszystkim własność i zwykłe zastrzeżenie własności, ale także ugruntowane prawnie roszczenie o zwrot (np. roszczenie wynajmującego w stosunku do najemcy).

Do góryDo góry

6. Które przepisy dotyczą działania na szkodę?

§§ 129 i nast. InsO przewidują możliwość zaskarżania czynności podjętych przed wszczęciem postępowania, których celem jest uniknięcie zajęcia składników majątku lub uzyskanie szczególnych korzyści przez poszczególnych wierzycieli przed ogłoszeniem upadłości. Jeżeli syndyk masy upadłości zaskarży taką czynność, osoba, która odniosła z niej korzyść, musi zwrócić wszystko, co w wyniku zaskarżalnej czynności zostało wyprowadzone z majątku upadłego. Jeżeli nie można zwrócić rzeczy, należy zapłacić odszkodowanie. Po dokonaniu zwrotu ponownie nabierają mocy ewentualne roszczenia wzajemne osoby, która odniosła korzyść z czynności (§ 144 InsO).

Warunkiem koniecznym do zaskarżenia jest dokonanie czynności prawnej ze szkodą dla wierzycieli przed wszczęciem postępowania upadłościowego (§ 129 InsO) i spełnienie jednej z przesłanek zaskarżenia wymienionych w §§ 130 – 136 InsO. Przesłankami zaskarżenia są w szczególności

  • nieodpłatne świadczenia dłużnika, chyba że wykonano je wcześniej niż cztery lata przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego (§ 134 InsO);
  • czynności prawne dłużnika dokonane w ciągu ostatnich dziesięciu lat przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania z zamiarem wyrządzenia szkody wierzycielom, jeżeli osoba odnosząca korzyść z tej czynności znała zamiar dłużnika (§ 133 InsO);
  • czynności prawne dłużnika dokonane w ciągu ostatnich trzech miesięcy przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania, jeżeli dłużnik był już niewypłacalny, a druga strona była o tym poinformowana (§ 132 ust. 1 pkt 1 InsO);
  • czynności prawne w celu ustanowienia zabezpieczenia na rzecz wierzyciela, do którego nie przysługuje mu żadne roszczenie, jeżeli czynności dokonano w ostatnim miesiącu przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania (§ 131 ust. 1 pkt 1 InsO).

Zarówno dłużnik, jak i wierzyciel odnoszący korzyść ponoszą w tych wypadkach także odpowiedzialność karnoprawną (§§ 283 – 283d kodeksu karnego [Strafgesetzbuch - StGB]).

Do góryDo góry

7. Jakie są warunki zgłoszenia i uznania wierzytelności?

Wierzytelności nieuprzywilejowane nie są uwzględniane z urzędu, lecz tylko po ich zgłoszeniu do postępowania upadłościowego przez wierzyciela. W postanowieniu o wszczęciu postępowania upadłościowego sąd upadłościowy wzywa wierzycieli do zgłoszenia ich wierzytelności do syndyka masy upadłości, wyznaczając przy tym termin nie krótszy niż dwa tygodnie i nie dłuższy niż trzy miesiące (§ 28 ust. 1 zdanie 1, zdanie 2 InsO). Nie jest to termin zawity. Z tego względu możliwe jest zgłoszenie wierzytelności do postępowania upadłościowego także po upływie tego terminu (porównaj § 177 ust. 1 zdanie 1 InsO).

Należy zgłosić na piśmie również wierzytelności stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądowym (należności opatrzone tytułem wykonawczym). Zgłaszając wierzytelność, należy ją uzasadnić, tzn. podać okoliczność jej powstania. Ma to szczególne znaczenie do przerwania biegu przedawnienia w wyniku zgłoszenia. Do zgłoszenia należy dołączyć dokumenty potwierdzające istnienie wierzytelności (§ 174 ust. 1 zdanie 2 InsO), np. umowy i rachunki.

Syndyk umieszcza zgłoszone wierzytelności w tabeli wierzytelności (§ 175 ust. 1 zdanie 1 InsO). Uczestnicy postępowania mają prawo wglądu do tabeli, którą udostępnia się w sądzie upadłościowym po upływie terminu zgłaszania wierzytelności.

Sąd upadłościowy sprawdza zgłoszone wierzytelności pod względem formalnym w tzw. terminie sprawdzenia wierzytelności. Termin ten ustala się w postanowieniu o wszczęciu postępowania. W zgromadzeniu uznającym wierzytelności mogą uczestniczyć wierzyciele, którzy zgłosili swoje wierzytelności, syndyk masy upadłości oraz upadły. Sąd nie sprawdza uzasadnienia zgłoszonych wierzytelności pod względem merytorycznym, ale stwierdza jedynie, czy ich istnieniu nie zaprzecza syndyk masy upadłości, upadły lub wierzyciele. Wynik sprawdzenia wpisuje się do tabeli wierzytelności (§ 178 ust. 2 InsO).

Do góryDo góry

Wierzytelność zostaje uznana, jeżeli ani syndyk, ani wierzyciele nie wnoszą w stosunku do niej sprzeciwu. Uwzględnia się ją przy podziale funduszów masy upadłości bez dodatkowych warunków. Wpisanie uznanej wierzytelności do tabeli w postępowaniu upadłościowym ma tę samą moc, co prawomocny wyrok (§ 178 ust. 3 InsO). Jeżeli zostanie zgłoszony sprzeciw, wierzyciel musi udowodnić istnienie wierzytelności w drodze powództwa o ustalenie istnienia wierzytelności. Jeżeli uda mu się to, powinien złożyć wniosek do sądu upadłościowego o skorygowanie tabeli (§ 183 ust. 2 InsO). Sprzeciwu nie uwzględnia się, jeżeli wierzyciel posiada tytuł wykonawczy przeciwko dłużnikowi uzyskany przed wszczęciem postępowania upadłościowego.

Nie uwzględnia się sprzeciwu dłużnika wyrażonego przeciwko zgłoszonej wierzytelności w trakcie postępowania upadłościowego. Jeżeli jednak dłużnik nie zaprzeczy wierzytelności, po zakończeniu postępowania upadłościowego wierzyciel może indywidualnie wszcząć postępowanie egzekucyjne w stosunku do dłużnika na podstawie tabeli wierzytelności (§ 201 ust. 2 InsO). Jeżeli dłużnik wyrazi sprzeciw, wierzyciel zostanie odesłany do wcześniejszej skargi.

8. Jakie znaczenie ma postępowanie naprawcze?

Zgromadzenie wierzycieli decyduje o tym, jak będzie prowadzone postępowanie. Decyduje ono o tym, czy przedsiębiorstwo zostanie zamknięte, czy może tymczasowo kontynuować swoją działalność. Zgromadzenie wspólników może polecić syndykowi sporządzenie planu naprawczego oraz sformułować cel planu (§ 218 ust. 2 InsO). Plan naprawczy może sporządzić także dłużnik oraz syndyk masy upadłości (§ 218 ust. 1 InsO). W planie naprawczym można zawrzeć zasady odbiegające od postanowień ustawowych, w szczególności dotyczące kontynuacji działalności przedsiębiorstwa.

Do góryDo góry

Plan naprawczy składa się z części opisowej i wykonawczej. Część opisowa informuje uczestników postępowania o działaniach podjętych po wszczęciu postępowania upadłościowego oraz o tych, które należy jeszcze podjąć (§ 220 InsO). Część wykonawcza pokazuje, jak zmienią się prawa uczestników postępowania w wyniku przyjęcia planu (§ 221 InsO).

Zgromadzenie wierzycieli nie ma wprawdzie prawa do inicjatywy, może jednak polecić syndykowi opracowanie planu naprawczego. Przedłożony plan jest analizowany przez sąd (§ 231 InsO). Ma to zapobiec sytuacji, w której uczestnicy będą się zajmować planem naprawczym niezgodnym z prawem lub niemożliwym do wykonania, co spowoduje opóźnienie postępowania upadłościowego. Jeżeli sąd oceni plan pozytywnie, przekazuje go zgromadzeniu wierzycieli, dłużnikowi, syndykowi masy upadłości oraz radzie nadzorczej w celu zajęcia przez nich stanowiska i wyznacza jednocześnie stosowny termin (§ 232 InsO). Następnie sąd określa i podaje do publicznej wiadomości termin zgromadzenia, na którym odbędzie się omówienie i głosowanie nad planem. W zgromadzeniu mogą uczestniczyć przede wszystkim wierzyciele nieuprzywilejowani, którzy zgłosili swoje wierzytelności, wierzyciele, których wierzytelności są zabezpieczone rzeczowo, syndyk masy upadłości, upadły oraz rada zakładowa (§ 235 ust. 3 InsO). W pierwszej kolejności uczestnicy mogą się wypowiedzieć co do zasad planu naprawczego. Następnie wierzyciele głosują nad przyjęciem planu (§§ 243 – 246 InsO). Wprawdzie dłużnik powinien zasadniczo wyrazić zgodę na plan, jednak jego sprzeciw nie zostanie uwzględniony, jeżeli plan nie stawia go w gorszej sytuacji od tej, w której działałby bez planu, i jeżeli żaden z wierzycieli nieuprzywilejowanych nie otrzyma wartości gospodarczej przekraczającej wysokość jego pełnego roszczenia (§ 247 ust. 2 InsO). Jeżeli plan zostanie przyjęty przez wymaganą większość wierzycieli, następuje jego zatwierdzenie przez sąd upadłościowy (§ 248 ust. 1 InsO).

Do góryDo góry

Po uprawomocnieniu się sądowego zatwierdzenia planu, w życie wchodzą ustalone postanowienia w stosunku do wszystkich uczestników (§ 254 ust. 1 zdanie 1 InsO). Sąd umarza postępowanie w przedmiocie ogłoszenia upadłości (§ 258 ust. 1 InsO). W ten sposób wygasa urząd syndyka masy upadłości oraz członków zgromadzenia wierzycieli, a dłużnik odzyskuje prawo do zarządzania i rozporządzania majątkiem wchodzącym w skład masy upadłości (§ 259 ust. 1 InsO). Po umorzeniu postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości za wypełnienie zobowiązań ustalonych w planie naprawczym odpowiada wcześniejszy upadły. W części wykonawczej planu naprawczego można jednak postanowić, że syndyk masy upadłości będzie nadzorował wykonanie tych zobowiązań (§ 261 ust. 1 zdanie 1 InsO).

9. Na czym polega postępowanie likwidacyjne?

Jeżeli nie zostanie przedłożony plan naprawczy, syndyk masy upadłości sprzedaje majątek wchodzący w skład masy upadłości, aby w ten sposób uzyskać środki pieniężne, które można podzielić między wierzycieli. Syndyk masy upadłości decyduje o sposobie sprzedaży według zgodnego z obowiązkami uznania w celu uzyskania możliwie jak najwyższego przychodu. Przedsiębiorstwo dłużnika lub jego poszczególne zakłady można sprzedać w całości lub podzielić je i sprzedawać poszczególne składniki majątku.

Syndyk masy upadłości dzieli przychody uzyskane ze zbycia zgodnie z planem podziału funduszów masy upadłości, który sporządza na podstawie tabeli wierzytelności (§ 175 InsO). Musi on zawierać wszystkie wierzytelności nieuprzywilejowane, które zostaną uwzględnione przy podziale. Sumy uzyskane ze zbycia dzieli się pomiędzy wierzycieli proporcjonalnie do wysokości ich wierzytelności.

Z reguły podział rozpoczyna się dopiero po zbyciu masy upadłości. Jeżeli w masie upadłości są wystarczające środki pieniężne, można wypłacić zaliczki (§ 187 ust. 2 zdanie 1 InsO). Po zbyciu majątku następuje ostateczny podział masy upadłości (§ 188 zdanie 1 InsO). Wymaga on zgody sądu upadłościowego (§ 196 ust. 2 InsO). Jeżeli zostaną zaspokojone wszystkie wierzytelności w pełnej wysokości, syndyk masy upadłości wypłaca upadłemu pozostałe sumy (§ 199 zdanie 1 InsO).

10. Jakie są warunki zakończenia postępowania?

Postępowanie upadłościowe umarza się z urzędu po przeprowadzeniu ostatecznego podziału. Postanowienie o umorzeniu podaje się do publicznej wiadomości. Po umorzeniu postępowania upadłościowego wierzyciele mogą dochodzić pozostałych wierzytelności od dłużnika w sposób nieograniczony. Sytuacja ma się inaczej, jeżeli dłużnik jest osobą fizyczną i złożył wniosek o umorzenie pozostałego długu. Jeżeli wniosek zostanie przyjęty, dochodzenie wierzytelności przez wierzycieli jest ostatecznie niemożliwe (wyjątek: wierzytelności wymienione w § 302 InsO). Z chwilą umorzenia postępowania upadłościowego dłużnik odzyskuje prawo do zarządzania i rozporządzania majątkiem dotychczas wchodzącym w skład masy upadłości.

Postępowanie upadłościowe umarza się zwykle po uprawomocnieniu się zatwierdzonego planu (§ 258 ust 2 InsO).

« Postępowanie upadłościowe - Informacje ogólne | Niemcy - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 07-06-2006

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania