Europese Commissie > EJN > Faillissement > Frankrijk

Laatste aanpassing: 30-06-2006
Printversie Voeg toe aan favorieten

Faillissement - Frankrijk

EJN logo

Deze pagina is vervallen. De pagina wordt bijgewerkt en verplaatst naar het Europees e-justitieportaal.


 

INHOUDSOPGAVE

1. Welke soorten insolventieprocedures zijn er? 1.
2. Wat zijn de voorwaarden voor het inleiden van een insolventieprocedure? 2.
3. Welke rol spelen de verschillende deelnemers in de procedure? 3.
4. Welke gevolgen heeft het inleiden van een procedure? 4.
5. Wat zijn de specifieke voorschriften bij bepaalde categorieën van vorderingen? 5.
6. Wat zijn de voorschriften met betrekking tot schadelijke handelingen? 6.
7. Wat zijn de voorwaarden voor de indiening en de toewijzing van vorderingen? 7.
8. Wat zijn de voorschriften voor herstructureringsprocedures? 8.
9. Wat zijn de voorschriften voor de liquidatieprocedure? 9.
10. Wat zijn de voorwaarden voor de beëindiging van de procedure? 10.

 

1. Welke soorten insolventieprocedures zijn er?

Indien insolventie wordt omschreven als de situatie waarin de passiva hoger zijn dan de activa, dan kent het Franse recht voor deze situatie geen collectieve procedure. In het Franse recht wordt het restrictievere begrip staking van betaling (cessation des paiements) gebruikt: de onmogelijkheid voor de schuldenaar om de opeisbare passiva uit de beschikbare activa te voldoen.

De procedures ter voorkoming van insolventie zijn:
  • de waarschuwingsprocedure -(procédure d’alerte) : wanneer de auditor feiten vaststelt die de continuïteit van de onderneming in gevaar kunnen brengen, stelt hij de president of de zaakvoerder van de vennootschap daarvan in kennis. Bij uitblijven van een bevredigend antwoord verzoekt hij om een vergadering van de raad van bestuur en stelt hij de president van de tribunal de commerce (handelsrechtbank) in kennis van dit verzoek. De ondernemingsraad wordt in kennis gesteld van de resultaten van deze vergadering. Indien de problemen voortduren, stelt de auditor een verslag op dat op de volgende algemene vergadering wordt gepresenteerd. Indien de continuïteit van de onderneming niet wordt gewaarborgd door het besluit van de algemene vergadering, stelt de auditor de president van de handelsrechtbank daarvan opnieuw in kennis.
  • gemachtigde ad hoc (mandat ad hoc) : op verzoek van iedere belanghebbende kan de president van de rechtbank een gemachtigde ad hoc aanwijzen. Het doel en de duur van de opdracht van de gemachtigde worden door de president naar eigen goeddunken vastgesteld.
De informele reorganisatie en herstructureringsprocedures zijn
  • de schikkingsprocedure (règlement amiable) : wanneer een onderneming in moeilijkheden verkeert of financieringsbehoeften heeft die niet kunnen worden gedekt zonder in staking van betaling te verkeren kan zij verzoeken dat een schikkingsprocedure wordt ingeleid. De president van de rechtbank wijst dan een bemiddelaar (conciliateur) aan, die binnen een termijn van maximaal vier maanden de werking van de onderneming tracht te bevorderen en tracht te komen tot een overeenkomst met de schuldeisers. De president van de rechtbank kan gedurende deze termijn de individuele vervolgingen opschorten. Wenst de schuldenaar vóór de inleiding van de procedure ontstane schulden te betalen en daden van beschikking te stellen, dan is de toestemming van de president van rechtbank vereist. Indien de president de overeenkomst homologeert, zijn de individuele vervolgingen tijdens de duur van de tenuitvoerlegging van de overeenkomst opgeschort. Indien de overeenkomst niet wordt nageleefd, kan de rechterlijke instantie waarbij later een verzoek tot inleiding van de procedure van gerechtelijke sanering (redressement judiciaire) of gerechtelijke liquidatie (liquidation judiciaire) wordt ingediend – ondanks de voorheen door de president verrichte beoordeling – alsnog oordelen dat de onderneming op het ogenblik van de inleiding van de schikkingsprocedure daadwerkelijk in staking van betaling was.
De formele insolventieprocedures met het oog op het beheer of de liquidatie van de onderneming zijn:
  • de gerechtelijke sanering (redressement judiciaire) moet de redding van de onderneming, het behoud van de activiteiten en van de werkgelegenheid en het aanzuiveren van de passiva mogelijk maken. De rechtbank stelt dan een saneringsplan (plan de redressement) op, in het kader waarvan de onderneming ofwel wordt voortgezet (waarbij de schuldeisers bepaalde betalingstermijnen in acht moeten nemen) ofwel wordt overgedragen (waarbij de onderneming en haar belangrijkste contracten worden overgedragen aan een derde, die een aantal verplichtingen op zich neemt).
  • de gerechtelijke liquidatie (liquidation judiciaire) wordt uitgesproken wanneer sanering kennelijk onmogelijk is. De activiteiten van de onderneming worden stopgezet of overgedragen aan een derde, onder soepeler voorwaarden dan voor de saneringsprocedure.

2. Wat zijn de voorwaarden voor het inleiden van een insolventieprocedure?

Het Franse recht kent twee verschillende juridische regelingen met betrekking tot insolventie:

Bovenkant paginaBovenkant pagina

  1. Voor handelaars, landbouwers, ambachtslieden en alle rechtspersonen (met uitzondering van verenigingen van mede eigenaars) gelden de bovenvermelde procedures inzake gerechtelijke sanering en gerechtelijke liquidatie (zie ook de beschrijving hieronder). Natuurlijke personen die een vrij beroep uitoefenen komen niet in aanmerking voor deze procedures. De procedures worden ingeleid wanneer de schuldenaar in staking van betaling is, d.w.z. wanneer het voor hem onmogelijk is om de opeisbare passiva uit de beschikbare activa te voldoen.
  2. Voor natuurlijke personen met particuliere schulden (met inbegrip van schulden als gevolg van een borgstelling ten behoeve van een onderneming, mits de borg geen bestuurder van de betrokken onderneming was): de voorwaarden voor de inleiding van de procedure zijn de goede trouw en de kennelijke onmogelijkheid om alle schulden te voldoen. Dan geldt de volgende procedure:

De persoon wendt zich tot een administratieve commissie, die na ontvangst van de opmerkingen van de schuldeisers een schuldenlijst opstelt en de rechter kan verzoeken de vervolgingen op te schorten. De commissie bemiddelt tussen de partijen en stelt een plan voor met maatregelen inzake betalingsuitstel, schuldherschikking of kwijtschelding. Ingeval de bemiddelingspoging mislukt, beveelt de commissie een aantal van deze maatregelen aan voor een duur van 10 jaar of meer (indien de maatregelen betrekking hebben op de terugbetaling van leningen voor de aankoop van de hoofdwoning). Indien de commissie vaststelt dat er geen inkomsten of goederen zijn die in beslag kunnen worden genomen om een deel van de schulden te betalen, beveelt zij aan dat de opeisbaarheid van de schulden wordt opgeschort. De rechter behandelt beroepen die worden ingesteld tegen deze aanbevelingen.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

Indien de persoon, naast zijn goede trouw, ook kan aantonen dat zijn situatie uitzichtloos is, d.w.z. dat het onmogelijk is de hierboven bedoelde maatregelen ten uitvoer te leggen, kan hij de rechter verzoeken om een persoonlijke schuldregeling ( procedure de rétablissement personnel ): in dat geval wordt er een lijst van schuldeisers opgesteld en wordt de waarde van de goederen vastgesteld. De rechter gelast de gerechtelijke liquidatie van het persoonlijke vermogen van de schuldenaar. Hij stelt een vereffenaar (liquidateur) aan, die de verkoopopbrengst van de activa onder de schuldeisers verdeelt overeenkomstig hun rang. Wanneer niet alle schuldeisers kunnen worden betaald, beëindigt hij de procedure wegens ontoereikendheid van het vermogen. Deze beëindiging leidt tot de kwijtschelding van de particuliere schulden van de schuldenaar, met uitzondering van de door een borg betaalde schulden.

Handelsrechtelijke procedures kunnen op verzoek van de schuldenaar, een schuldeiser en het openbaar ministerie bij de rechtbank aanhangig worden gemaakt. De rechtbank kan deze procedures tevens ambtshalve inleiden.

De beslissing tot inleiding van de procedure wordt vermeld in het handels en vennootschapsregister of in voorkomend geval in het repertorium voor ambachtslieden. Zij wordt daarenboven in twee gespecialiseerde dagbladen voor wettelijke aankondigingen bekend gemaakt.

3. Welke rol spelen de verschillende deelnemers in de procedure?

Voor beroepsbeoefenaars en vennootschappen is de tribunal de commerce (handelsrechtbank ) bevoegd, die bestaat uit verkozen handelaars. In enkele departementen, waar er uitzonderlijk geen handelsrechtbank is, is de tribunal de grande instance (rechtbank van eerste aanleg) bevoegd, die bestaat uit drie beroepsmagistraten. In Alsace Moselle bestaat de handelskamer van de tribunal de grande instance uit een beroepsmagistraat/president en twee verkozen handelaars (systeem van échevinage). Voor landbouwers is de tribunal de grande instance bevoegd. Voor particuliere schulden is de juge de l’exécution (rechter bevoegd inzake tenuitvoerlegging) bevoegd, d.i. een beroepsmagistraat die alleen beslist.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

De rechtbank onderzoekt of de onderneming kan worden gesaneerd. Indien dit het geval is, homologeert de rechtbank een saneringsplan, in het kader waarvan de onderneming ofwel wordt voortgezet (plan de continuation; in dit geval moeten de schuldeisers bepaalde betalingstermijnen in acht nemen, en worden de activiteiten van de onderneming door dezelfde schuldenaar voortgezet) ofwel wordt overgedragen (plan de cession; in dit geval wordt de onderneming aan een derde verkocht en wordt de verkoopprijs gebruikt om de schuldeisers te betalen). Indien dit niet het geval is, spreekt de rechtbank de gerechtelijke liquidatie uit. In dat geval worden de activa van de onderneming als één geheel of afzonderlijk verkocht.

Een rechter commissaris (juge-commissaire), die is aangesteld bij de rechtbank waar de procedure is ingeleid, moet toezien op het snelle verloop van de procedure en de bescherming van de betrokken belangen. Hij beslist met name over:

  • betwistingen over verzoeken tot teruggave van goederen, die zijn ingediend door derden die stellen eigenaar te zijn van goederen in het bezit van de schuldenaar;
  • klachten tegen handelingen van door de rechtbank aangewezen functionarissen;
  • betwistingen van schuldvorderingen;
  • verzoeken van de schuldenaar of de administrateur (bewindvoerder) om tijdens de procedure bepaalde handelingen te mogen verrichten;
  • de voorwaarden voor de overdracht van de goederen (in geval van liquidatie).

Tegen zijn beslissingen kan bij de rechtbank beroep worden ingesteld.

In geval van gerechtelijke sanering (redressement judiciaire):
  1. de administrateur judiciaire (wiens aanstelling door de rechtbank niet verplicht is, tenzij voor ondernemingen met meer dan 50 werknemers en met een omzet van meer dan 3 100 000 EUR) wordt gekozen uit een lijst van daartoe gemachtigde beroepsbeoefenaars. Hij stelt een verslag op over de mogelijkheden tot sanering van de onderneming en beheert de onderneming of staat de nog niet ontslagen bestuurder bij tijdens de periode tussen de inleiding van de procedure en de beslissing tot sanering of liquidatie. Wanneer de overdracht van de onderneming wordt gelast, voert hij dit bevel uit.
  2. de vertegenwoordiger van de schuldeisers wordt door de rechtbank gekozen uit een andere lijst van beroepsbeoefenaars. Hij stelt de schuldeisers in kennis van de inleiding van de procedure, neemt hun aanmeldingen van schuldvorderingen in ontvangst en stelt de rechter commissaris voor deze schuldvorderingen te aanvaarden of te verwerpen. Hij kan alleen optreden in het gemeenschappelijke belang van de schuldeisers.
  3. de met de uitvoering van het plan belaste commissaris: wanneer een saneringsplan is gehomologeerd, ziet hij erop toe dat het correct wordt uitgevoerd en dat de schuldeisers worden betaald. Wordt het plan niet uitgevoerd, dan verzoekt hij de rechtbank het plan in te trekken.

In geval van gerechtelijke liquidatie (liquidation judiciaire): de vereffenaar (liquidateur) wordt gekozen uit een andere lijst van daartoe gemachtigde beroepsbeoefenaars. Hij maakt de activa te gelde en betaalt de schuldeisers.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

In geval van persoonlijke schuldregeling (procedure de rétablissement personnel): de vereffenaar stelt een lijst op van de schuldeisers, maakt een balans op van de situatie van de schuldenaar, verkoopt de goederen van de schuldenaar en betaalt de schuldeisers.

De verplichtingen van de schuldenaar :

In geval van gerechtelijke sanering, kan de rechtbank een administrateur aanstellen. De rechtbank stelt diens opdracht vast, die erin kan bestaan de schuldenaar bij te staan of de onderneming alleen te beheren. De schuldenaar kan de met zijn vermogen samenhangende rechten en vorderingen blijven uitoefenen, mits deze niet onder de bevoegdheid van de administrateur vallen. Handelingen van lopend beheer die hij alleen verricht, worden geacht geldig te zijn jegens derden te goeder trouw. Hij mag evenwel geen oude schulden betalen (tenzij door schuldvergelijking in geval van verwante vorderingen).

Wanneer de rechtbank geen administrateur aanstelt, beheert de schuldenaar zijn onderneming alleen en stelt hij een ontwerp saneringsplan op.

In geval van gerechtelijke liquidatie verliest de schuldenaar tot het einde van de procedure het beheer en de beschikking over zijn goederen. De rechten van de schuldenaar worden door de vereffenaar uitgeoefend. De schuldenaar kan alleen zijn persoonlijke rechten uitoefenen, waaronder de niet met zijn vermogen samenhangende rechten.

In geval van persoonlijke schuldregeling verliest de schuldenaar tot het einde van de procedure het beheer en de beschikking over zijn goederen. De rechten van de schuldenaar worden door de vereffenaar uitgeoefend.

De rechten van de schuldeisers en de rechtsmiddelen:

De schuldeisers moeten hun vorderingen indienen bij de vertegenwoordiger van de schuldeisers. De vóór de inleiding van de procedure ingestelde individuele vervolgingen worden van rechtswege opgeschort.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

Elke schuldeiser kan beroep instellen tegen de beslissing waarbij zijn schuldvordering wordt verworpen. Alleen de schuldeiser die tevens eiser in rechte is, kan beroep instellen tegen een rechterlijke beslissing waarbij de procedure wordt ingeleid of de inleiding van de procedure wordt geweigerd.

4. Welke gevolgen heeft het inleiden van een procedure?

  • De gevolgen van het inleiden van een procedure zijn: individuele vervolgingen die betrekking hebben op vóór de inleiding van de procedure ontstane schuldvorderingen worden opgeschort; dergelijke ‘oude’ schuldvorderingen mogen niet worden betaald; lopende contracten worden voortgezet mits de nog te vervallen termijnen worden voldaan. Voor ontslagen is de toestemming van de rechter commissaris vereist.
  • Na de inleiding van een procedure wordt een inventaris opgesteld van de goederen van de schuldenaar. Goederen waarvan de onderneming geen eigenaar is, kunnen door de eigenaars ervan onverwijld worden teruggevorderd.
  • In geval van gerechtelijke sanering behoudt de schuldenaar het beheer en de beschikking over zijn vermogen. In geval van gerechtelijke liquidatie oefent de vereffenaar de rechten van de schuldenaar uit, met uitzondering van zijn zuiver persoonlijke rechten.
  • Alle vorderingen moeten worden ingediend, met als enige uitzondering vorderingen uit hoofde van een arbeidsovereenkomst.
  • Naast de onder het eerste streepje hierboven vermelde maatregelen, bestaan er geen specifieke voorlopige maatregelen. Conservatoire maatregelen, namelijk het conservatoire beslag en de wettelijke zekerheden (hypotheken, pandverlening op handelszaken, verpanding van aandelen, verpanding van roerende waarden, enz.), hebben tot gevolg dat niet meer over de betrokken goederen kan worden beschikt. Conservatoire maatregelen die door de schuldenaar worden genomen na de staking van betaling, moeten nietig worden verklaard.
  • Derdenbeslag (avis à tiers détenteur) door het ministerie van Financiën en inbeslagneming toewijzing (saisie-attribution) worden niet beïnvloed door de inleiding van een insolventieprocedure.
  • Voor particuliere schulden van natuurlijke personen gelden dezelfde regels.
  • Hoe een beslissing tot inleiding van een insolventieprocedure die in een andere EU lidstaat op grond van artikel 3, lid 1, van de verordening van 29 mei 2000 is gegeven, in Frankrijk wordt bekend gemaakt, is nog niet wettelijk geregeld, maar deze bekendmaking is als gevolg van de rechtstreekse werking van deze verordening verplicht. Overeenkomstig een ontwerp decreet zou de griffier van het handels en vennootschapsregister zorgen voor deze bekendmaking.

5. Wat zijn de specifieke voorschriften bij bepaalde categorieën van vorderingen?

  • Bijzondere regels inzake zakelijke rechten van derden: alle schuldeisers met zakelijke rechten (d.w.z. een hypotheek of een pandrecht waardoor zij een voorkeurrecht hebben op de verkoopprijs van de zaak en/of zaaksgevolg) moeten hun vordering indienen; individuele vervolgingen zijn opgeschort.
  • De regels inzake schuldvergelijking zijn van toepassing wanneer twee personen elkaars schuldenaar zijn. Bij schuldvergelijking vervallen beide schulden ten belope van hun wederkerig bedrag. De schuldenaar kan uit eigen beweging (zonder toestemming) tot compensatie overgaan, zij het alleen voor verwante vorderingen.
  • Het beding van eigendomsvoorbehoud, dit is een beding tussen de verkoper en de koper waarbij de eigendomsoverdracht wordt uitgesteld totdat de koopprijs volledig is voldaan. De insolventieprocedure laat dit beding onverlet.
  • De arbeidsovereenkomsten (zie verder vraag 7): de werknemers moeten hun schuldvorderingen niet indienen.
  • Er bestaat een garantiefonds voor werknemers (Fonds national de garantie des salaires), dat binnen zeer korte termijnen die variëren afhankelijk van de aard van de loonvordering en van de datum van het ontstaan ervan (voor of na de inleiding van de procedure) loonvoorschotten verstrekt. Lonen verschuldigd voor de periode vóór de inleiding van de procedure worden door het garantiefonds gewaarborgd; dit is niet het geval voor lonen verschuldigd voor de periode tussen de inleiding van de procedure en de vaststelling van het saneringsplan. In geval van liquidatie zijn in beginsel alleen de lonen tot en met de vijftiende dag na de liquidatie gewaarborgd. Ontslagvergoedingen worden alleen gewaarborgd indien de arbeidsovereenkomst wordt beëindigd binnen vijftien dagen na de liquidatie of binnen één maand na de rechterlijke beslissing tot homologatie van het saneringsplan.

6. Wat zijn de voorschriften met betrekking tot schadelijke handelingen?

De verdachte periode (période suspecte) loopt van de datum van staking van betaling tot de datum van inleiding van een procedure. De door de rechtbank vast te stellen duur van deze periode bedraagt maximaal achttien maanden.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

Alle rechtshandelingen onder bezwarende titel die tijdens deze periode zijn verricht, kunnen worden nietig verklaard indien de contractant op de hoogte was van de staking van betaling. De rechtbank beschikt over een zekere beoordelingsvrijheid met betrekking tot de wenselijkheid van de nietigverklaring.

Een aantal limitatief in de wet opgesomde rechtshandelingen moet worden nietig verklaard indien zij in de verdachte periode worden verricht, ongeacht of de contractant op de hoogte was van de staking van betaling. Het gaat met name om overeenkomsten waarbij de waarde der verbintenis aan de zijde van de schuldenaar aanmerkelijk die der verbintenis aan de andere zijde overtreft, betalingen met niet algemeen aanvaarde betaalmiddelen, hypotheken voor oude schulden en alle rechtshandelingen om niet.

7. Wat zijn de voorwaarden voor de indiening en de toewijzing van vorderingen?

1) Verificatie van de vorderingen:

De vertegenwoordiger van de schuldeisers stelt de bekende schuldeisers ervan in kennis dat zij hun vorderingen bij hem moeten indienen. De schuldenaar moet hem de lijst van schuldeisers verstrekken.

Alle schuldeisers – met als enige uitzondering de werknemers – moeten hun vorderingen indienen binnen twee maanden na de bekendmaking van de beslissing tot inleiding van een procedure. Na het verstrijken van deze termijn moeten schuldeisers een verzoek tot opheffing van verval van de vordering indienen en bewijzen dat de niet indiening niet aan hen te wijten is.

Niet ingediende vorderingen waarvoor geen opheffing van verval is verkregen, gaan teniet.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

De vertegenwoordiger van de schuldeisers verricht een eerste verificatie van de vorderingen en stelt de rechter commissaris voor ze te aanvaarden of te verwerpen. Wanneer hij voornemens is voor te stellen een vordering te verwerpen, stelt hij de betrokken schuldeiser daarvan in kennis. Indien de schuldeiser niet reageert binnen een termijn van dertig dagen, kan hij het voorstel van de vertegenwoordiger van de schuldeisers niet meer aanvechten.

Tegen de beslissing van de rechter commissaris kan door elke belanghebbende beroep worden aangetekend.

De vertegenwoordiger van de schuldeisers onderzoekt de loonvorderingen en stelt de hoogte ervan vast op basis van de door hem ingezamelde gegevens. Hij stelt de werknemers ervan in kennis dat de lijst van loonvorderingen is ingediend. Binnen een termijn van twee maanden kunnen belanghebbenden deze lijst aanvechten bij de conseil de prud’hommes.

2) Rangregeling:

Bij bevoorrechte vorderingen heeft de schuldeiser een bevoorrecht verhaal op alle of op bepaalde goederen van de schuldenaar (bijvoorbeeld roerende goederen of in pand gegeven goederen).

Bij niet bevoorrechte vorderingen zal de schuldeiser pas na de bevoorrechte schuldeisers worden betaald. Een voorrecht kan zijn bekend gemaakt of niet (bijvoorbeeld het “supervoorrecht” van werknemers). Voor collectieve procedures geldt het beginsel van de gelijkheid van niet bevoorrechte schuldeisers: zodra een procedure is ingeleid, worden zij op voet van gelijkheid geplaatst en kunnen zij niet langer individueel in concurrentie met andere schuldeisers optreden. In het kader van collectieve procedures worden de bevoorrechte schuldeisers daarentegen gewoonlijk beschermd.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

De vorderingen die na de beslissing tot inleiding van de procedure zijn ontstaan, worden in beginsel betaald voor de eerder ontstane (zelfs bevoorrechte) vorderingen.

Op deze regel zijn er verschillende uitzonderingen:

  • ongeacht de afloop van de procedure worden zowel de gerechtskosten als de lonen verschuldigd voor de laatste zestig dagen vóór de inleiding van de procedure, betaald voor de vorderingen die na de inleiding van de procedure zijn ontstaan;
  • wanneer de procedure wordt beëindigd met een liquidatie, worden de door een zekerheid gewaarborgde vorderingen ook betaald voor de vorderingen die na de inleiding van de procedure zijn ontstaan.

8. Wat zijn de voorschriften voor herstructureringsprocedures?

Bij herstructurering kan het gaan om de voortzetting van de onderneming dan wel om de overdracht ervan.

- De voortzetting van de onderneming:

Het plan de continuation voorziet in eenvormige betalingstermijnen van eventueel meer dan 10 jaar. Op voorstel van de administrateur stelt de rechtbank het herstructureringsplan vast. De schuldeisers worden alleen geraadpleegd en kunnen het plan niet aanvechten. Schuldeisers kunnen niet worden verplicht de voorgestelde schuldkwijtschelding te aanvaarden.

- De overdracht van de onderneming:

Eenieder die geen bestuurder van de onderneming of geen verwant van een bestuurder is, kan een overnamebod doen.

Het overnamebod kan betrekking hebben op de gehele onderneming of op bepaalde takken van bedrijvigheid. Derden kunnen geen kennis nemen van het overnamebod.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

De rechtbank kiest het overnamebod dat de werkgelegenheid en de betaling van de schuldeisers het best kan waarborgen.

Wanneer de rechtbank het plan de cession homologeert, vermeldt zij de door de overnemer aangegane verplichtingen, die betrekking hebben op de toekomstige activiteiten, de regelingen voor het voortbestaan van de onderneming en de vereffening van de schulden.

In het plan wordt vermeld hoeveel werknemers mogen worden ontslagen, alsmede de desbetreffende werkzaamheden en beroepscategorieën.

De voor de voortzetting van de activiteiten noodzakelijke contracten worden aan de overnemer overgedragen.

De overnemer moet de overnameprijs betalen. In beginsel neemt hij het passief niet over, met uitzondering van de termijnen die betrekking hebben op de financiering van een met een zekerheid bezwaard goed dat in het plan is opgenomen.

De rechtbank kan later beslissen de in het plan opgenomen regelingen en doelstellingen ingrijpend te wijzigen.

9. Wat zijn de voorschriften voor de liquidatieprocedure?

Wanneer goederen een productie-eenheid vormen (die in de rechtspraak wordt omschreven als een geheel van materiële en personele middelen die het mogelijk maken een economische activiteit voort te zetten of op te starten), kunnen zij als geheel worden overgedragen. De vereffenaar verzoekt een bod uit te brengen, waarvan elke belanghebbende kennis kan nemen. De rechter commissaris kiest het bod dat het ernstigst lijkt en de beste voorwaarden biedt om de werkgelegenheid en de betaling van de schuldeisers op duurzame wijze te waarborgen.

Afzonderlijke goederen die geen productie eenheid vormen, worden op grond van een beslissing van de rechter commissaris onderhands verkocht of geveild.

Bovenkant paginaBovenkant pagina

De vereffenaar verdeelt de opbrengst van de verkoop van activa. Daarbij moet hij zowel rekening houden met de zekerheden van bepaalde schuldeisers (met name de zekerheden op onroerende goederen) als met de algemene voorrechten in verband met de gerechtskosten en het garantiefonds voor werknemers (dat de werknemers een voorschot op hun loon betaalt en recht heeft op terugbetaling van deze voorschotten). De niet bevoorrechte schuldeisers worden pas betaald na volledige betaling van de schuldeisers waaraan zekerheden en voorrechten zijn toegekend.

10. Wat zijn de voorwaarden voor de beëindiging van de procedure?

De procedure wordt afgesloten wanneer er geen opeisbare passiva meer zijn of wanneer de liquidatieverrichtingen wegens ontoereikendheid van het vermogen niet kunnen worden voortgezet. Men kan zich altijd tot de rechtbank wenden, die ook ambtshalve kan optreden. De vereffenaar dient de eindrekening in, die nauwkeurige gegevens bevat over de tegeldemaking van de activa en de verdeling van de opbrengsten. De schuldenaar kan de eindrekening betwisten.

In beginsel wordt de schuldenaar/natuurlijke persoon na de beslissing tot beëindiging van de liquidatie weer volledig handelingsbevoegd en kan hij om het even welke nieuwe beroepsactiviteit uitoefenen. Dit geldt echter niet indien de rechtbank hem het verbod oplegt bestuursfuncties uit te oefenen of hem een maatregel inzake persoonlijk faillissement (faillite personnelle) oplegt (gedurende minimaal 5 jaar, zonder maximumduur) omdat hij bestuursfouten heeft gemaakt of in de wet opgesomde rechtshandelingen heeft verricht die schadelijk zijn voor de schuldeisers (bijvoorbeeld voortzetting van een verlieslatende exploitatie, verduistering van activa, gebruik van ruïneuze middelen om fondsen te verwerven, betaling van een schuldeiser na de staking van betaling, gebrekkige boekhouding).

Bovenkant paginaBovenkant pagina

In beginsel kunnen schuldeisers de schuldenaar niet langer vervolgen na de afsluiting van de liquidatie. Dit geldt echter niet indien de rechtbank de schuldenaar het verbod oplegt bestuursfuncties uit te oefenen of hem een maatregel inzake persoonlijk faillissement oplegt dan wel indien de schuldeiser bewijst slachtoffer te zijn van fraude (bijvoorbeeld wanneer de schuldenaar de vereffenaar niet heeft gewezen op het bestaan van een vordering) of zich beroept op een strafrechtelijke veroordeling wegens feiten die geen verband houden met de beroepsactiviteit.

De schuldeisers kunnen altijd de borgen van de schuldenaar aanspreken.

OPMERKING:

De wetgeving betreffende collectieve procedures zou kunnen worden gewijzigd omdat de regering bij de Conseil d'État een belangrijk wetsontwerp heeft ingediend, waarvan de krachtlijnen zijn:

  • Een schuldenaar die aantoont daadwerkelijke of voorzienbare moeilijkheden te hebben, of die in staking van betaling verkeert, kan de rechtbank verzoeken een bemiddelaar (conciliateur) aan te wijzen, die met de belangrijkste schuldeisers moet onderhandelen over alle passende maatregelen om het voortbestaan van de onderneming te waarborgen. Homologatie van deze overeenkomst door de rechtbank belet dat deze zal worden betwist wanneer later een sanerings of liquidatieprocedure wordt ingeleid.

  • Een schuldenaar die aantoont moeilijkheden te hebben die tot staking van betaling kunnen leiden, kan de rechtbank verzoeken een vrijwaringsprocedure (procédure de sauvegarde) in te leiden, die zal leiden tot de opschorting van individuele vervolgingen en de vaststelling van een voortzettingsplan (plan de continuation). In het plan de continuation dat door de rechtbank kan worden vastgesteld in het kader van een vrijwarings of saneringsprocedure, kunnen bepaalde kredietinstellingen of leveranciers worden verplicht schuldkwijtschelding te aanvaarden indien de meerderheid van kredietinstellingen of leveranciers deze oplossing verkiest en de rechtbank deze oplossing aanvaardt.

  • De gerechtelijke sanering kan niet meer leiden tot de stopzetting van de onderneming; alleen de gerechtelijke liquidatie kan daartoe leiden.

  • Natuurlijke personen die op individuele basis een vrij beroep uitoefenen komen ook voor insolventieprocedures in aanmerking.

  • Uiteraard loopt bovenstaande beknopte beschrijving van dit ontwerp niet vooruit op eventuele verdere wijzigingen van het ontwerp door het parlement.

« Faillissement - Algemene informatie | Frankrijk - Algemene informatie »

Bovenkant paginaBovenkant pagina

Laatste aanpassing: 30-06-2006

 
  • Gemeinscheftsrecht
  • Internationaal recht

  • België
  • Bulgarije
  • Tsjechië
  • Denemarken
  • Duitsland
  • Estland
  • Ierland
  • Griekenland
  • Spanje
  • Frankrijk
  • Italië
  • Cyprus
  • Letland
  • Litouwen
  • Luxemburg
  • Hongarije
  • Malta
  • Nederland
  • Oostenrijk
  • Polen
  • Portugal
  • Roemenië
  • Slovenië
  • Slowakije
  • Finland
  • Zweden
  • Verenigd Koninkrijk