Ευρωπαϊκή Επιτροπή > EΔΔ > Εφαρμοστέο δίκαιο

Τελευταία ενημέρωση: 04-11-2009
Εκτυπώσιμη μορφή Δημιουργήστε σελιδοδείκτη

Εφαρμοστέο δίκαιο - Γενικές Πληροφορίες

EJN logo

Η σελίδα αυτή δεν χρησιμοποιείται πλέον. Αυτή τη στιγμή επικαιροποιείται και θα είναι διαθέσιμη στην ευρωπαϊκή πύλη "e-Justice".


Ο δικαστής δεν εφαρμόζει πάντα το δίκαιο της χώρας του.

Αν εμπλακείτε σε διαφορά της οποίας όλα τα στοιχεία δεν περιορίζονται στο ίδιο κράτος, δεν αρκεί να γνωρίζετε ποιο δικαστήριο έχει διεθνή δικαιοδοσία για να κρίνει την υπόθεσή σας. Πρέπει να γνωρίζετε και ποιο δίκαιο θα εφαρμόσει ο δικαστής για να εκδώσει απόφαση επί της ουσίας. Οι λεγόμενοι κανόνες "σύγκρουσης νόμων" προσδιορίζουν ποιο δίκαιο θα διέπει μια δεδομένη διεθνή κατάσταση.

Με την αύξηση των συναλλαγών και των μετακινήσεων στον κόσμο, αυξάνεται ο κίνδυνος να εμπλακεί ένας πολίτης ή μια επιχείρηση σε διαφορά που να παρουσιάζει κάποιο διεθνές στοιχείο. Το στοιχείο αυτό μπορεί να οφείλεται, για παράδειγμα, στο ότι οι διάδικοι έχουν διαφορετική ιθαγένεια, στο ότι δεν κατοικούν στην ίδια χώρα ή στο ότι συνήψαν σύμβαση για μια οικονομική πράξη που διενεργείται στο εξωτερικό. Σε περίπτωση δίκης, δεν αρκεί να προσδιοριστεί ποιο δικαστήριο έχει διεθνή δικαιοδοσία να κρίνει την υπόθεση (θέμα «Â Δικαιοδοσία των δικαστηρίων »), αλλά πρέπει να γνωρίζει κανείς και ποιο ουσιαστικό δίκαιο διέπει την υπόθεση.

Πράγματι, ο δικαστής δεν εφαρμόζει πάντα το δίκαιο της χώρας του, το αποκαλούμενο lex fori, αλλά μπορεί να εφαρμόσει και το δίκαιο άλλης χώρας που παρουσιάζει στενό σύνδεσμο με τη διαφορά. Έτσι, μπορεί να φανταστεί κανείς το παράδειγμα ενός γερμανο-ιταλικού ζευγαριού που τέλεσε το γάμο του στην Πορτογαλία, κατοικεί σήμερα στη Γαλλία, επιθυμεί να χωρίσει και προσφεύγει γι' αυτό στα γαλλικά δικαστήρια. Θεωρητικά, θα μπορούσαν να εφαρμοστούν τέσσερις νομοθεσίες : η γαλλική, η πορτογαλική, η ιταλική ή η γερμανική. Στην περίπτωση αυτή, λέγεται ότι υπάρχει "σύγκρουση νόμων".

Ο ρόλος των λεγομένων κανόνων "σύγκρουσης νόμων" είναι ακριβώς να προσδιορίζουν ποιο δίκαιο διέπει μια συγκεκριμένη έννομη σχέση (συμβάσεις, ατυχήματα, οικογένεια, κληρονομική διαδοχή, γαμικές σχέσεις, περιουσιακά αγαθά κλπ).

Για την εκπόνηση των κανόνων αυτών, ο νομοθέτης λαμβάνει υπόψη πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται ιδίως η εύλογη προσδοκία των μερών, η αρχή της εγγύτητας που τείνει να υποβάλλει μια έννομη σχέση στο δίκαιο της χώρας με την οποία παρουσιάζει το στενότερο σύνδεσμο, καθώς και η ιδέα ότι κάποια άτομα, όπως οι ανήλικοι, οι καταναλωτές ή οι μισθωτοί χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας.

Παρόλο που οι κανόνες σύγκρουσης νόμων υπάγονται στο ιδιωτικό διεθνές δίκαιο, το μοναδικό διεθνές στοιχείο τους έγκειται στην ονομασία τους : παραδοσιακά, κάθε κράτος διαθέτει δικό του εθνικό σύστημα κανόνων σύγκρουσης νόμων. Για χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με αυτούς τους εθνικούς κανόνες, κάντε κλικ στις σημαίες των κρατών μελών.

Στο ευρωπαϊκό επίπεδο, έχουν εναρμονιστεί οι κανόνες σύγκρουσης νόμων που αφορούν ορισμένους τομείς. Για περισσότερες πληροφορίες, κάντε κλικ στο εικονίδιο "Κοινοτικό δίκαιο".

Έχουν επίσης εναρμονιστεί ορισμένοι κανόνες σύγκρουσης νόμων στο διεθνές επίπεδο. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά, κάντε κλικ στο εικονίδιο "Διεθνές δίκαιο".

Αρχή σελίδαςΑρχή σελίδας

Τελευταία ενημέρωση: 04-11-2009

 
  • Κοινοτικό δίκαιο
  • Διεθνές δίκαιο

  • Βέλγιο
  • Βουλγαρία
  • Τσεχία
  • Δανία
  • Γερµανία
  • Εσθονία
  • Ιρλανδία
  • Ελλάδα
  • Ισπανία
  • Γαλλία
  • Ιταλία
  • Κύπρος
  • Λεττονία
  • Λιθουανία
  • Λουξεµβούργο
  • Ουγγαρία
  • Μάλτα
  • Κάτω Χώρες
  • Αυστρία
  • Πολωνία
  • Πορτογαλία
  • Ρουμανία
  • Σλοβενία
  • Σλοβακία
  • Φινλανδία
  • Σουηδία
  • Ηνωµένο Βασίλειο