Europese Commissie > EJN > Alternatieve wijzen van geschillenbeslechting > Italië

Laatste aanpassing: 14-02-2008
Printversie Voeg toe aan favorieten

Alternatieve wijzen van geschillenbeslechting - Italië

EJN logo

Deze pagina is vervallen. De pagina wordt bijgewerkt en verplaatst naar het Europees e-justitieportaal.


De informatie die is gegeven onder “Alternatieve wijzen van geschillenbeslechting - Algemene informatie” geeft een algemeen beeld van de verschillende methoden waarop geschillen buiten de rechter om kunnen worden beslecht.

De verschillende wijzen van alternatieve geschillenbeslechting (ADR) in Italië:

De Italiaanse wet kent verschillende soorten ADR. In grote lijnen kunnen ze als volgt worden omschreven:

  1. dadingsovereenkomsten als bedoeld in artikel 1956 van de Codice civile (Italiaans burgerlijk wetboek; hierna “c.c.” genoemd);
  2. mediation: de partijen wenden zich tot een onafhankelijke derde die bemiddelt en probeert hen tot elkaar te brengen;
  3. schikking in of buiten rechte als bedoeld in de artikelen 183, 320 en 322 van de Codice di procedura civile (Italiaans wetboek van burgerlijke rechtsvordering; hierna “c.p.c.” genoemd);
  4. arbitrage als alternatief voor een gerechtelijke procedure, als bedoeld in artikel 806 c.p.c.

Niet-contentieuze vormen van schikking omvatten ook spontane en niet in de wet geregelde manieren om geschillen bij te leggen. Voorbeelden daarvan zijn de Consigli di conciliazione e arbitrato van Telecom Italia (geschillencommissies van Telecom Italia) en de Ombudsman voor het bankwezen.

Andere niet-contentieuze vormen van schikking die in bijzondere wetten zijn geregeld:

  • Wet nr. 108 van 11 mei 1990 betreffende buitengerechtelijke schikking op het terrein van het arbeidsrecht (collectief en bestuurlijk) als voorwaarde voor de ontvankelijkheid van ontslagzaken;
  • Wet nr. 580 van 29 december 1993 betreffende de instelling van arbitrage- en geschillencommissies bij de Kamers van koophandel;
  • Wet nr. 192 van 18 juni 1998 betreffende schikking en arbitrage voor toeleveringsgeschillen in de nijverheid;
  • Wet nr. 320 van 2 maart 1963 houdende verplichte poging tot schikking voor aanhangigmaking van een vordering in pachtzaken.

Vormen van gerechtelijke schikking:

  • Artikel 185 c.p.c.: facultatieve schikking, die tijdens de gerechtelijke procedure opnieuw kan worden betracht (door de rechter bij de eerste verschijning van partijen “als de aard van de zaak dat toelaat”, artikel 183 c.p.c.). Wanneer de rechter probeert de partijen tot elkaar te brengen, mag hij ze niet onder druk zetten of zijn eigen standpunt opdringen. Hij mag enkel onderzoeken of de partijen tot overeenstemming kunnen komen en ze daarover inlichten, maar zonder daarbij zelf een actieve rol te spelen (om zijn eigen positie als onpartijdige derde veilig te stellen). Indien een schikking tot stand komt, ondertekenen partijen voor de rechter een proces-verbaal van schikking. Dit proces-verbaal is een executoriale titel en de zaak wordt van de rol geschrapt.
  • Artikel 420 c.p.c.: een rechter in een arbeidsprocedure kan altijd een schikking tussen de partijen betrachten, ongeacht of het in het geding zijnde recht ter vrije beschikking van partijen staat.
  • Artikel 447bis c.p.c.: in huurzaken kan een schikking worden betracht.
  • Wet nr. 320/1963: in pachtzaken kan een schikking worden betracht.
  • De artikelen 707 en 708 c.p.c.: bij scheiding van tafel en bed is de president van de rechtbank verplicht een schikking tussen de echtgenoten te betrachten.
  • Wet nr. 1766/1927: in zaken betreffende bestendige gebruiken kan een schikking worden betracht.
  • Wet nr. 17775/1933: in zaken betreffende openbare wateren kan een schikking worden betracht.

De hierboven beschreven schikkingsvormen zijn van toepassing voor de beslechting van geschillen in alle genoemde zaken.

Voor schikking in niet-contentieuze zaken is vertegenwoordiging door een advocaat niet verplicht. De kosten zijn laag en er is geen rechtsbijstand. Een eventuele overeenkomst kan onmiddellijk ten uitvoer worden gelegd.

Bij schikking in contentieuze zaken daarentegen is vertegenwoordiging door een advocaat verplicht. Als een partij rechtsbijstand verkrijgt voor de procedure in rechte, geldt deze ook voor de schikking.

Van geschillencommissies kan in de regel vertrouwelijkheid worden verwacht, aangezien zij daartoe uit hoofde van de Italiaanse wetgeving ter bescherming van de persoonlijke levenssfeer zijn gehouden.

Partijen kunnen bij overeenkomst vastleggen dat in geval van geschil, zij een schikking zullen betrachten voordat zij zich tot een rechter wenden.

De toegang tot de rechter kan door een dergelijk beding echter niet worden belet.

De overeenkomst waarin de schikking wordt vastgesteld, is verbindend voor partijen. Als zij niet vrijwillig wordt nagekomen, kan de overeenkomst gedwongen ten uitvoer worden gelegd.

« Alternatieve wijzen van geschillenbeslechting - Algemene informatie | Italië - Algemene informatie »

Bovenkant paginaBovenkant pagina

Laatste aanpassing: 14-02-2008

 
  • Gemeinscheftsrecht
  • Internationaal recht

  • België
  • Bulgarije
  • Tsjechië
  • Denemarken
  • Duitsland
  • Estland
  • Ierland
  • Griekenland
  • Spanje
  • Frankrijk
  • Italië
  • Cyprus
  • Letland
  • Litouwen
  • Luxemburg
  • Hongarije
  • Malta
  • Nederland
  • Oostenrijk
  • Polen
  • Portugal
  • Roemenië
  • Slovenië
  • Slowakije
  • Finland
  • Zweden
  • Verenigd Koninkrijk