Komisja Europejska > EJN > Alternatywne sposoby rozwiązywania sporów > Grecja

Ostatnia aktualizacja: 14-06-2006
Wersja do druku Dodaj do ulubionych

Alternatywne sposoby rozwiązywania sporów - Grecja

EJN logo

Strona jest nieaktualna. Trwa przygotowywanie zaktualizowanej wersji, która będzie dostępna w europejskim portalu e-Sprawiedliwość.


Ogólny przegląd alternatywnych sposobów rozstrzygania sporów (w dalszej części dokumentu zwanych „ARS”) uzyskamy, czytając informacje zawarte w zestawieniu „ARS – informacje ogólne.

W niniejszym nowym zestawieniu spróbujemy udzielić Państwu praktycznych informacji na temat ARS w Grecji.



 

SPIS TRESCI

Przede wszystkim, z ogólnego punktu widzenia, jakie są różne sposoby ARS w Grecji? Przede wszystkim, z ogólnego punktu widzenia, jakie są różne sposoby ARS w Grecji?
PRÓBA DOPROWADZENIA DO POJEDNANIA PRÓBA DOPROWADZENIA DO POJEDNANIA
POZASĄDOWE ROZSTRZYGANIE SPORÓW POZASĄDOWE ROZSTRZYGANIE SPORÓW
ARBITRAŻ ARBITRAŻ
W większości sytuacji możemy skorzystać z któregoś z tych różnych sposobów ARS. Aby uzyskać więcej informacji, należy wybrać z poniższej listy sytuację, w której się znajdujemy. W większości sytuacji możemy skorzystać z któregoś z tych różnych sposobów ARS. Aby uzyskać więcej informacji, należy wybrać z poniższej listy sytuację, w której się znajdujemy.
Spory między konsumentami a firmami Spory między konsumentami a firmami
Spory między firmami Spory między firmami
Spory między pracownikami a pracodawcami Spory między pracownikami a pracodawcami
Spory między właścicielami a najemcami Spory między właścicielami a najemcami
Spory rodzinne Spory rodzinne
Spory między osobami fizycznymi Spory między osobami fizycznymi

 

Przede wszystkim, z ogólnego punktu widzenia, jakie są różne sposoby ARS w Grecji?

Generalnie w Grecji ARS nie jest rozbudowane. Ta pozasądowa praktyka jest w zasadzie nieznana.

Artykuły 208 do 214 w rozdziale pierwszym kodeksu postępowania cywilnego (dalej: „kpc”) omawiają próbę doprowadzenia do pojednania, która może poprzedzać wniesienie pozwu, aczkolwiek mechanizm ten jest rzadko stosowany.

PRÓBA DOPROWADZENIA DO POJEDNANIA

Każda osoba, która zamierza wnieść sprawę do sądu może, przed wniesieniem pozwu, zwrócić się o podjęcie próby doprowadzenia do pojednania przez sędziego pokoju sprawującego lokalną jurysdykcję, nawet jeśli sędzia ten nie posiadałby jurysdykcji w zakresie rozstrzygania meritum sprawy. W tym celu należy albo złożyć u sędziego pokoju wniosek zawierający krótki opis sporu, lub też strony mogą spontanicznie zjawić się u sędziego pokoju osobiście. Po otrzymaniu wniosku o doprowadzenie do pojednania, sędzia pokoju wzywa wszystkie strony do stawienia się przed nim w możliwie najwcześniejszym terminie, w określonym dniu i o określonej godzinie. Zaproszenie ze strony sędziego pokoju musi pokrótce wspominać o sporze. W przypadku jeśli strony spontanicznie zjawią się razem u sędziego, sędzia może od razu podjąć próbę doprowadzenia do pojednania. Próba nie musi być podjęta publicznie, jednakże należy sporządzić protokół z interwencji sędziego pokoju. Podejmując próbę doprowadzenia do pojednania sędzia pokoju rozpatruje cały spór wraz ze stronami, oraz, nie będąc związanym jakimikolwiek obowiązującym prawem proceduralnym bądź materialnym, dokonuje niezależnej swobodnej oceny faktów i próbuje znaleźć sposób na doprowadzenie do pojednania. Sędzia pokoju jest w szczególności uprawniony do polecenia kontroli z pierwszej ręki, zasięgnięcia opinii biegłego, zażądania przedłożenia wszelkiej dokumentacji oraz stawienia się stron osobiście; może również przesłuchać świadków, nawet bez ich zaprzysiężenia, oraz zasadniczo może podjąć czynności mające na celu wyjaśnienie sporu. Pojednanie może dotyczyć sporu w całości lub jedynie jego części. W protokole zapisuje się krótkie zestawienie czynności podjętych przez sędziego pokoju w celu doprowadzenia do pojednania. W przypadku jeśli próba doprowadzenia do pojednania zakończy się niepowodzeniem, fakt ten odnotowuje się w protokole, a sędzia pokoju wskazuje powód niepowodzenia. W przypadku osiągnięcia pojednania, wszystkie jego zasady opisuje się szczegółowo w protokole.

Do góryDo góry

POZASĄDOWE ROZSTRZYGANIE SPORÓW

Wysiłki mające na celu znalezienie innej metody ARS rozpoczęto w 1995 r. Art. 214A kpc (który, po kolejnych odroczeniach, wszedł w życie dopiero w 1999 r. dla pozwów wniesionych od 16 września 2000 r. i później) stanowi: „Pozwy dotyczące sporów w zakresie prawa cywilnego, które w związku ze swoim przedmiotem podlegają jurysdykcji wieloosobowego sądu pierwszej instancji w postępowaniu zwykłym, i w stosunku do których dopuszczalne jest pojednanie zgodnie z prawem materialnym, nie mogą być przedmiotem rozpoznania bez podjęcia uprzedniej próby osiągnięcia pozasądowego ich rozstrzygnięcia. Sporządzając zapis z wniesienia pozwu i ustalając termin rozprawy, sekretarz sądu przybija na oryginale i kopiach wyraźną pieczęć, stwierdzającą, że sprawa nie może zostać rozpoznana bez podjęcia uprzedniej próby osiągnięcia pozasądowego rozstrzygnięcia sporu.” Wezwanie na rozprawę musi również zawierać zaproszenie pozwanego do stawienia się w biurze prawnika powoda lub w siedzibie stowarzyszenia prawnego tego prawnika, w określonym terminie i o określonej godzinie, w celu podjęcia próby znalezienia rozstrzygnięcia pozasądowego. Zaproszona w ten sposób strona musi zjawić się z prawnikiem lub też w jej zastępstwie musi stawić się prawnik z odpowiednim pełnomocnictwem. Prawnicy mogą wspólnie ustalić kolejny termin spotkania bądź przełożyć spotkanie na inny termin i godzinę i określone miejsce. Spotkania, których celem jest osiągnięcie pozasądowego rozstrzygnięcia sporu odbywają się w okresie od pięciu dni po doręczeniu zawiadomienia o wniesieniu pozwu do trzydziestu pięciu dni przed terminem ustalonym dla rozprawy. Podczas tych spotkań strony, którym towarzyszą prawnicy, bądź też prawnicy reprezentujący strony na podstawie pełnomocnictwa, którym, na życzenie, towarzyszy również osoba trzecia wspólnie przez nie wybrana, rozpatrują spór w całości, oraz wszelkie powództwa wzajemne wniesione przez pozwanego, nie będąc związanymi przepisami żadnego konkretnego prawa. Strony lub ich zastępcy mają również zastosować wszelkie odpowiednie środki w celu potwierdzenia kluczowych faktów i kwestii, w których ich opinie są zgodne bądź rozbieżne, oraz konsekwencji, które są gotowi przyjąć bądź nie, mając na celu osiągniecie wzajemnie akceptowanego rozwiązania sporu w całości lub w części. W przypadku jeśli strony osiągną rozwiązanie sporu w całości lub części, sporządzony zostaje protokół, zwolniony z opłat, zawierający opis treści ich porozumienia oraz, w szczególności, naturę uznanego prawa, kwotę związaną z należnym świadczeniem, oraz wszelkie zasady spełnienia tegoż świadczenia. Porozumienie ograniczone jest do sporu będącego przedmiotem pozwu. Ponadto, koszty określa się i nalicza zgodnie z przepisami art. 176 i następnych. Protokół zostaje opatrzony datą i podpisami procesujących się stron bądź ich prawników w takiej liczbie egzemplarzy, ile jest stron procesujących się lub grup takich stron. Każda ze stron może przedłożyć oryginał protokołu prezesowi wieloosobowego sądu pierwszej instancji, przed którym toczy się postępowanie i wnieść o ratyfikowanie tego protokołu. Prezes ratyfikuje protokół po stwierdzeniu, że a) spór może być przedmiotem rozstrzygnięcia pozasądowego zgodnie z akapitem 1, b) protokół został prawnie podpisany oraz c) że charakter uznanego prawa i kwoty związanej z należnym świadczeniem są wyraźnie określone w protokole. Jeżeli spór dotyczył również nakazu wykonania świadczenia, protokół dopuszcza wykonanie po jego ratyfikacji, a prezes załącza jednocześnie do protokołu nakaz egzekucyjny. Jeśli w sporze dochodzono jedynie wyroku deklaratywnego, protokół wskazuje uznane prawo. W każdym przypadku ratyfikacja protokołu powoduje zakończenie postępowania sądowego.

Do góryDo góry

W przypadku braku porozumienia sporządzony zostaje i podpisany protokół odnotowujący niepowodzenie próby znalezienia pozasądowego rozstrzygnięcia sporu, w którym można zawrzeć przyczyny niepowodzenia. W przypadku jeśli wspólny protokół nie zostanie podpisany, prawnik powoda lub innej strony sporządza oświadczenie, w którym można zawrzeć powody niepowodzenia. Prawnik strony przeciwnej może sporządzić podobne oświadczenie. Protokół niepowodzenia lub oświadczenia składa się na rozprawie wraz z pisemnymi oświadczeniami stron. W przypadku osiągnięcia częściowego porozumienia sporządzanie specjalnego protokołu niepowodzenia lub oświadczeń nie jest konieczne.

Niestety, opisany mechanizm ARS nie przyniósł oczekiwanych rezultatów i funkcjonuje jedynie jako proceduralny warunek wstępny dla rozpoznawania spraw w sądzie.

Jedynym mechanizmem ARS, który można uznać za funkcjonujący w Grecji jest arbitraż.

ARBITRAŻ

Rozdział siódmy kpc (art. 867 do 903) poświęcony jest arbitrażowi i ustanawia warunki rządzące tym mechanizmem.

Wszelkie spory prawa prywatnego, niedotyczące świadczenia zależnej pracy, można rozstrzygnąć w drodze arbitrażu, pod warunkiem że strony arbitrażu mają prawo do swobodnego dysponowania przedmiotem sporu. Strony mogą nawet poddawać arbitrażowi przyszłe spory, jednakże w tym przypadku umowę należy sporządzić w formie pisemnej i musi ona dotyczyć określonego stosunku prawnego, z którego wynikać mogą spory. Umowa o poddawanie sporów arbitrażowi może zostać sporządzona również w sądzie w trakcie rozpoznawania sprawy. Do pełnienia funkcji arbitrów można powołać kilka osób, lub nawet cały sąd.

Do góryDo góry

Jeżeli umowa arbitrażowa nie wskazuje arbitrów lub nie określa sposobu ich powoływania, każda ze stron powołuje jednego arbitra. W przypadku jeśli arbitrów jest kilku, a umowa nie stanowi inaczej, arbitrzy mają obowiązek wybrać arbitra przewodniczącego. Nie ma możliwości cofnięcia nominacji arbitra przez jedną ze stron, wyboru arbitra przewodniczącego przez pozostałych arbitrów czy też mianowania arbitrów przez stronę trzecią.

Każdy jednoosobowy sąd pierwszej instancji posiada listę arbitrów sporządzoną przez wieloosobowy sąd pierwszej instancji. Osoba powołana do pełnienia funkcji arbitra nie jest zobowiązana do przyjęcia nominacji. Strona wzywająca stronę przeciwną do arbitrażu dokonuje zaliczkowej płatności połowy wynagrodzenia arbitra lub arbitrów, o czym stanowi art. 882 kpc. Wyrok arbitrażowy stanowi o tym, która ze stron pokrywa wynagrodzenie i koszty.

Postępowanie toczy się w obecności arbitrów działających jednomyślnie. Arbitrzy określają miejsce i termin postępowania arbitrażowego oraz stosowaną procedurę, według własnego uznania, chyba że umowa arbitrażowa stanowi inaczej. W toku postępowania arbitrażowego strony posiadają takie same prawa i obowiązki i przestrzega się zasady równości. Strony muszą zostać wezwane do stawiennictwa i muszą przedstawić swoje argumenty pisemnie lub ustnie, według decyzji arbitrów, oraz przedłożyć posiadane dowody. Dyskusją kieruje arbiter przewodniczący. Nie wyklucza się stawiennictwa z prawnikiem lub zastępstwa przez prawnika. Świadków i biegłych można przesłuchiwać pod przysięgą lub bez przysięgi. Jeżeli umowa arbitrażowa nie stanowi inaczej, arbitrzy stosują przepisy obowiązującego prawa. Wyrok arbitrażowy należy sporządzić w formie pisemnej, z podpisami arbitrów. Musi on zawierać: a) imiona i nazwiska arbitrów; b) miejsce i termin wydania wyroku; c) imiona i nazwiska osób, które uczestniczyły w postępowaniu arbitrażowym; d) umowę o korzystaniu z arbitrażu, stanowiącą podstawę dla wyroku; e) uzasadnienie; f) część operacyjną. Wyrok arbitrażowy nie podlega rewizji. Może on zostać anulowany w całości lub w części orzeczeniem sądowym jedynie z następujących powodów: 1) jeżeli umowa arbitrażowa jest nieważna; 2) Jeśli wyrok wydano po wygaśnięciu umowy arbitrażowej; 3) jeśli osoby, które wydały wyrok zostały powołane z naruszeniem warunków umowy arbitrażowej lub przepisów prawa, lub też jeśli strony odwołały je, lub też jeśli orzekały one pomimo przyjęcia wniosku o ich wykluczenie; 4) jeśli osoby, które wydały wyrok przekroczyły uprawnienia nadane im z mocy umowy arbitrażowej lub prawa; 5) jeśli naruszono przepisy art. 886 ust. 2 (zawieszenie umowy) lub art. 891 i 892 (treść wyroku arbitrażowego); 6) jeśli wyrok jest sprzeczny z przepisami porządku publicznego lub konwencjami moralnymi; 7) jeśli wyrok jest niezrozumiały lub zawiera sprzeczne postanowienia; 8) jeśli istnieje powód dla rewizji na mocy art. 544 kpc.

Do góryDo góry

Art. 902 kpc stanowi, że stale obowiązujące regulaminy arbitrażowe mogą ustalać izby handlowe i podobne izby, giełdy papierów wartościowych i towarów oraz stowarzyszenia zawodowe będące podmiotami prawnymi podlegającymi prawu publicznemu, w drodze nakazów wydanych na wniosek Ministra Sprawiedliwości oraz ministra odpowiedzialnego za nadzorowanie izby, giełdy lub stowarzyszenia, po uprzednim wydaniu opinii przez zarząd zainteresowanej instytucji.

W większości sytuacji możemy skorzystać z któregoś z tych różnych sposobów ARS. Aby uzyskać więcej informacji, należy wybrać z poniższej listy sytuację, w której się znajdujemy.

Spory między konsumentami a firmami

Jak wyjaśniono już w zestawieniu „ARS – prawo wspólnotowe” Komisja opublikowała na swojej stronie internetowej listę zawierającą znaczącą liczbę organów ARS zajmujących się rozstrzyganiem sporów konsumenckich we wszystkich Państwach Członkowskich. Na liście tej znajdziemy praktyczne informacje potrzebne nam do podjęcia decyzji, czy musimy skorzystać z jednego z tych programów ARS: ich strukturę, dziedzinę, rodzaj stosowanej procedury, koszty oraz szczegółowe dane. Lista ta znajduje się pod następującym adresem: English

Może również zaistnieć sytuacja, w której musimy skorzystać z usług organu ARS z siedzibą w innym Państwie Członkowskim. Aby dowiedzieć się dokładnie, do którego organu powinniśmy się zwrócić, możemy zasięgnąć informacji na stronach internetowych EEJ-Net: http://www.eejnet.org/ lub FIN-NET w przypadku sporów dotyczących usług finansowychdansk - Deutsch - ελληνικά - English - español - français - italiano - Nederlands - português - suomi- svenska

Spory między firmami

Jak stwierdzono powyżej, nie istnieje w tej dziedzinie żaden konkretny mechanizm ARS.

Spory między pracownikami a pracodawcami

Istnieje rodzaj ARS, w formie interwencji miejscowej Inspekcji Pracy. Pracodawcę zaprasza się do miejscowej Inspekcji Pracy na wniosek pracownika, a urzędnik Inspekcji pomaga znaleźć rozstrzygnięcie sporu. Procedura ta jest bezpłatna.

Spory między właścicielami a najemcami

Jak stwierdzono powyżej, nie istnieje w tej dziedzinie żaden konkretny mechanizm ARS.

Spory rodzinne

Jak stwierdzono powyżej, nie istnieje w tej dziedzinie żaden konkretny mechanizm ARS.

Spory między osobami fizycznymi

Jak stwierdzono powyżej, nie istnieje w tej dziedzinie żaden konkretny mechanizm ARS.

« Alternatywne sposoby rozwiązywania sporów - Informacje ogólne | Grecja - Informacje ogólne »

Do góryDo góry

Ostatnia aktualizacja: 14-06-2006

 
  • Prawo wspólnotowe
  • Prawo międzynarodowe

  • Belgia
  • Bułgaria
  • Czechy
  • Dania
  • Niemcy
  • Estonia
  • Irlandia
  • Grecja
  • Hiszpania
  • Francja
  • Włochy
  • Cypr
  • Łotwa
  • Litwa
  • Luksemburg
  • Węgry
  • Malta
  • Niderlandy
  • Austria
  • Polska
  • Portugalia
  • Rumunia
  • Słowenia
  • Słowacja
  • Finlandia
  • Szwecja
  • Wielka Brytania